«Ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ» (Κατά Ματθαίον 10:15): Αφορά την Κατάκριση του Κόσμου και Όσων δεν Άκουσαν το Ευαγγέλιο ή τις Υπό Νόμον Πόλεις της Διαθήκης του Ισραήλ;

Ταυτότητα & Πηγή Έρευνας: Η παρούσα μελέτη αποτελεί μέρος του πειράματος αμερόληπτης κειμενικής και μαθηματικής έρευνας του βιβλίου «ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ — Πώς η Μαθηματική Λογική και τα Αρχαία Ελληνικά Χειρόγραφα Απαντούν στο Μεγαλύτερο Ερώτημα της Ανθρωπότητας» (Κύριος Ερευνητής, Δημιουργός του Υπολογιστικού Συστήματος NoBias & Μεθοδολογικός Ελεγκτής των Αλγοριθμικών Εξαγωγών: Ηλίας Δ. Καπετανάκης · η εξαντλητική σάρωση των αρχαίων χειρογράφων και η επίλυση των συνδυαστικών μοντέλων εκτελούνται αυτοματοποιημένα από τον αλγόριθμο της βάσης NoBias, ενώ ο ερευνητής ασκεί τον μεθοδολογικό και φιλολογικό έλεγχο επί των αλγοριθμικών αποτελεσμάτων · Εκδόσεις Αμερόληπτης Κειμενικής Έρευνας — NoBias, nobias.gr · βλ. τα 14 Αποδεδειγμένα Θεωρήματα στην Ενότητα 8 και την πλήρη ταυτότητα στην Ενότητα 9 στο τέλος της μελέτης).

Ένα από τα χωρία που επικαλούνται συχνότερα όσοι υποστηρίζουν ότι ο Θεός καταδικάζει σε αιώνια απώλεια τον κόσμο, τα έθνη ή ακόμη και τους ανθρώπους που δεν δέχθηκαν ή δεν άκουσαν το κήρυγμα στον παρόντα αιώνα, είναι τα λόγια του Ιησού Χριστού κατά την αποστολή των Δώδεκα μαθητών Του στο Κατά Ματθαίον 10:15:

Κατά Ματθαίον 10:15: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ.»

Όταν κάποιος διαβάζει αυτό το μεμονωμένο εδάφιο αποκομμένο από τα συμφραζόμενά του — και μάλιστα μέσα από νεοελληνικές αποδόσεις που προσθέτουν αυθαίρετα τη λέξη «τιμωρία», η οποία δεν υπάρχει στο αρχαίο κείμενο — σχηματίζει εύκολα τέσσερις εσφαλμένες εντυπώσεις:

1. Ότι ο Χριστός μιλάει εδώ για εκδικητική «τιμωρία» και στέλνει τους μαθητές σε όλο τον κόσμο και στα έθνη, καταδικάζοντας σε αιώνια απώλεια όσους δεν άκουσαν ή δεν πίστεψαν.

2. Ότι τα αρχαία Σόδομα και οι πόλεις του Ισραήλ βρίσκονταν τάχα κάτω από το ίδιο καθεστώς θείου Νόμου, παραβλέποντας ότι τα Σόδομα έζησαν περισσότερα από 430 έτη πριν δοθεί ο Νόμος του Μωυσή.

3. Ότι η εξωτερική ακρόαση του κηρύγματος από έναν άνθρωπο που τελεί υπό πνευματική άγνοια ή τύφλωση του φορτώνει μια δεύτερη θανατική καταδίκη πέρα από τον φυσικό θάνατο του Αδάμ — ή αντίστροφα ότι η «ἡμέρα κρίσεως» εξαντλήθηκε αποκλειστικά στην ιστορική καταστροφή του 70 μ.Χ. χωρίς μελλοντική ανάσταση.

4. Ότι τόσο τα Σόδομα όσο και «ἡ πόλις ἐκείνη» οδηγούνται σε ατελεύτητο βασανισμό ή οριστικό αφανισμό, ανατρέποντας το Σχέδιο του Θεού για την Αποκατάσταση.

Στην αμερόληπτη όμως επιστημονική έρευνα του αρχαίου κειμένου ισχύει ένας απαράβατος κανόνας: κανένα μεμονωμένο εδάφιο δεν επιτρέπεται να αποκόπτεται από το κεφάλαιό του και κανένα εδάφιο δεν μπορεί να καταλύσει τα υπόλοιπα εδάφια της Γραφής. Σκεφτείτε την αναλογία του φωτογραφικού φακού: ένα μεμονωμένο εδάφιο μοιάζει με έναν πολύ κλειστό φακό που εστιάζει σε μία μόνο λεπτομέρεια. Μόλις ανοίξουμε τον φακό σε ευρυγώνιο πλάνο — πρώτα σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφάλαια 10–12 και 21–24), έπειτα στα παράλληλα του Μάρκου, του Λουκά και των επιστολών του Παύλου, και τέλος σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη και τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') — και ελέγξουμε υπολογιστικά όλους τους μαθηματικά δυνατούς συνδυασμούς ερμηνείας ως ενιαίο σύστημα εξισώσεων χωρίς ανθρώπινη μεροληψία, η εικόνα ξεκαθαρίζει εκατό τοις εκατό.

Ας περάσουμε λοιπόν το Κατά Ματθαίον 10:15 βήμα προς βήμα μέσα από τη λυδία λίθο του πρωτότυπου αρχαίου ελληνικού κειμένου, θέτοντας έξι (6) κρίσιμα ερωτήματα και αφήνοντας αποκλειστικά τις ίδιες τις Γραφές να δώσουν την απάντηση.

1. Το Πρωτότυπο Αρχαίο Ελληνικό Κείμενο στο Πλήρες Συγκείμενό του

Πριν από οποιαδήποτε ανάλυση, παραθέτουμε αυτούσιο το αρχαίο ελληνικό κείμενο χωρισμένο σε τρεις θεματικές ενότητες, ώστε ο αναγνώστης να έχει μπροστά του ολόκληρο το κειμενικό παζλ:

Α. Τα Συνοπτικά Χωρία της Αποστολής των Μαθητών στις Πόλεις του Ισραήλ και της Μελλοντικής Κρίσεως

Κατά Ματθαίον 10:5-6, 14-15, 23: «Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων· εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ... καὶ ὃς ἂν μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν. ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ... Ὅταν δὲ διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἑτέραν· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ τελέσητε τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.»

Κατά Ματθαίον 11:20-24: «Τότε ἤρξατο ὀνειδίζειν τὰς πόλεις ἐν αἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖσται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν· οὐαί σοι, Χοραζίν, οὐαί σοι, Βηθσαϊδά· ὅτι εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγένοντο αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ μετενόησαν. πλὴν λέγω ὑμῖν, Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ ὑμῖν. καὶ σύ, Καφαρναούμ, μὴ ἕως οὐρανοῦ ὑψωθήσῃ; ἕως ᾅδου καταβήσῃ· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμεινεν ἂν μέχρι τῆς σήμερον. πλὴν λέγω ὑμῖν ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί.»

Κατά Ματθαίον 12:41-42: «ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν, ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα Ἰωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Ἰωνᾶ ὧδε. βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτήν, ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶνος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶνος ὧδε.»

Κατά Λουκάν 10:1, 10-14: «Μετὰ δὲ ταῦτα ἀνέδειξεν ὁ κύριος ἑτέρους ἑβδομήκοντα [δύο] καὶ ἀπέστειλεν αὐτοὺς ἀνὰ δύο [δύο] πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς πᾶσαν πόλιν καὶ τόπον οὗ ἤμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι... εἰς ἣν δʼ ἂν πόλιν εἰσέλθητε καὶ μὴ δέχωνται ὑμᾶς, ἐξελθόντες εἰς τὰς πλατείας αὐτῆς εἴπατε· καὶ τὸν κονιορτὸν τὸν κολληθέντα ἡμῖν ἐκ τῆς πόλεως ὑμῶν εἰς τοὺς πόδας ἀπομασσόμεθα ὑμῖν· πλὴν τοῦτο γινώσκετε ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ. λέγω ὑμῖν ὅτι Σοδόμοις ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀνεκτότερον ἔσται ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ... πλὴν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἀνεκτότερον ἔσται ἐν τῇ κρίσει ἢ ὑμῖν.»

Κατά Μάρκον 6:11 (το αυθεντικό αρχαίο κείμενο των αρχαιοτέρων κωδίκων): «καὶ ὃς ἂν τόπος μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσωσιν ὑμῶν, ἐκπορευόμενοι ἐκεῖθεν ἐκτινάξατε τὸν χοῦν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν ὑμῶν εἰς μαρτύριον αὐτοῖς.»

Β. Ο Νομικός Κανόνας για την Περίοδο Πριν από τον Νόμο του Μωυσή και η Παιδαγωγική Μαρτυρία των Επιστολών

Προς Ρωμαίους 5:13-14: «ἄχρι γὰρ νόμου ἁμαρτία ἦν ἐν κόσμῳ, ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντος νόμου, ἀλλʼ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Μωϋσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας ἐπὶ τῷ ὁμοιώματι τῆς παραβάσεως Ἀδὰμ ὅς ἐστιν τύπος τοῦ μέλλοντος.»

Β' Πέτρου 2:6, 9: «καὶ πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρρας τεφρώσας [καταστροφῇ] κατέκρινεν ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς... οἶδεν κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ῥύεσθαι, ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν.»

Επιστολή Ιούδα 7: «ὡς Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ αἱ περὶ αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τρόπον τούτοις ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας, πρόκεινται δεῖγμα πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι.»

Γ. Τα Προφητικά Χωρία της Ιστορικής Κρίσεως του 70 μ.Χ., του Ανοίγματος στα Έθνη και της Τελικής Αποκαταστάσεως των Σοδόμων και της Ιερουσαλήμ

Κατά Ματθαίον 22:3-10: «καὶ ἀπέστειλεν τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν. πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμακα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους. οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὃς μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὃς δὲ ἐπὶ τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ· οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν. ὁ δὲ βασιλεὺς ὠργίσθη καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσεν τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησεν. τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι· πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους. καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας οὓς εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων.»

Κατά Ματθαίον 23:36-39: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἥξει ταῦτα πάντα ἐπὶ τὴν γενεὰν ταύτην. Ἰερουσαλὴμ Ἰερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν... ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. λέγω γὰρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπʼ ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου.»

Κατά Λουκάν 21:20, 22, 24: «Ὅταν δὲ ἴδητε κυκλουμένην ὑπὸ στρατοπέδων Ἰερουσαλήμ, τότε γνῶτε ὅτι ἤγγικεν ἡ ἐρήμωσις αὐτῆς... ὅτι ἡμέραι ἐκδικήσεως αὗταί εἰσιν τοῦ πλησθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα... καὶ πεσοῦνται στόματι μαχαίρης καὶ αἰχμαλωτισθήσονται εἰς τὰ ἔθνη πάντα, καὶ Ἰερουσαλὴμ ἔσται πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν, ἄχρι οὗ πληρωθῶσιν καιροὶ ἐθνῶν.»

Ιεζεκιήλ 16:52-53, 55, 62-63 (Εβδομήκοντα): «καὶ σὺ κόμισαι βάσανόν σου ἐν ᾗ ἔφθειρας τὰς ἀδελφάς σου ἐν ταῖς ἁμαρτίαις σου αἷς ἠνόμησας ὑπὲρ αὐτὰς καὶ ἐδικαίωσας αὐτὰς ὑπὲρ σεαυτήν· καὶ σὺ αἰσχύνθητι καὶ λαβὲ τὴν ἀτιμίαν σου ἐν τῷ δικαιῶσαί σε τὰς ἀδελφάς σου. καὶ ἀποστρέψω τὰς ἀποστροφὰς αὐτῶν, τὴν ἀποστροφὴν Σοδόμων καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς, καὶ ἀποστρέψω τὴν ἀποστροφὴν Σαμαρείας καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς, καὶ ἀποστρέψω τὴν ἀποστροφήν σου ἐν μέσῳ αὐτῶν... καὶ ἡ ἀδελφή σου Σόδομα καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ἀποκατασταθήσονται καθὼς ἦσαν ἀπʼ ἀρχῆς, καὶ Σαμάρεια καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ἀποκατασταθήσονται καθὼς ἦσαν ἀπʼ ἀρχῆς, καὶ σὺ καὶ αἱ θυγατέρες σου ἀποκατασταθήσεσθε καθὼς ἀπʼ ἀρχῆς ἦτε... καὶ ἀναστήσω ἐγὼ τὴν διαθήκην μου μετὰ σοῦ, καὶ ἐπιγνώσῃ ὅτι ἐγὼ κύριος, ὅπως μνησθῇς καὶ αἰσχυνθῇς καὶ μὴ ᾖ σοι ἔτι ἀνοῖξαι τὸ στόμα σου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀτιμίας σου ἐν τῷ ἐξιλάσκεσθαί μέ σοι κατὰ πάντα ὅσα ἐποίησας, λέγει κύριος.»

2. Ερώτηση 1η: Τι Μαρτυρούν οι Αρχαιότεροι Πάπυροι και τι Προσέθεσαν Αργότερα οι Αντιγραφείς στο Κατά Μάρκον 6:11;

Ερώτηση: Είναι το κείμενο του Κατά Ματθαίον 10:15 απόλυτα εξακριβωμένο στους αρχαιότερους παπύρους και στους κώδικες της Καινής Διαθήκης;

Απάντηση: Ναι, στο Κατά Ματθαίον 10:14-15 και στο Κατά Λουκάν 10:10-16 η χειρόγραφη παράδοση είναι απόλυτα συμπαγής, ενώ αντίθετα στο Κατά Μάρκον 6:11 ο παλαιογραφικός έλεγχος αποκαλύπτει μια διδακτική μεταγενέστερη προσθήκη αντιγραφέων:

1. Η αρχαιότατη παπυρική μαρτυρία στον Ματθαίο και στον Λουκά:

   • Το Κατά Ματθαίον 10:14-15 διασώζεται ήδη στον Πάπυρο 110 (τέλη 3ου / αρχές 4ου αιώνα μ.Χ., σήμερα στην Οξφόρδη) καθώς και σε όλους τους μεγάλους μεγαλογράμματους κώδικες (Σιναϊτικό Κώδικα, Βατικανό Κώδικα, Κώδικα Εφραίμ του Σύρου και Κώδικα Βέζα), χωρίς καμία ουσιώδη παραλλαγή.

   • Το δε συνοπτικό παράλληλο του Κατά Λουκάν 10:10-16 μαρτυρείται ακόμη αρχαιότερα, ήδη από τον Πάπυρο 75 (αρχές 3ου αιώνα μ.Χ.) και τον Πάπυρο 45 (3ος αιώνας μ.Χ.).

2. Η μεταγενέστερη εναρμονιστική προσθήκη στο Κατά Μάρκον 6:11:

   • Αν ανοίξει κανείς μεταγενέστερα βυζαντινά χειρόγραφα στο Κατά Μάρκον 6:11, θα δει στο τέλος του εδαφίου προστεθειμένη τη φράση «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται Σοδόμοις ἢ Γομόρροις ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ».

   • Όμως στους αρχαιότερους και εγκυρότερους κώδικες της Καινής Διαθήκης (Σιναϊτικό, Βατικανό, Κώδικα Βέζα, Κώδικα Λαυρεντιανό), η φράση αυτή δεν υπάρχει! Το αυθεντικό κείμενο του Μάρκου τελειώνει στις λέξεις: «ἐκτινάξατε τὸν χοῦν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν ὑμῶν εἰς μαρτύριον αὐτοῖς» (Κατά Μάρκον 6:11). Αυτό δείχνει αφενός πώς οι μεταγενέστεροι αντιγραφείς συνήθιζαν να μεταφέρουν αυτούσιες φράσεις από το ένα Ευαγγέλιο στο άλλο για να τα εναρμονίσουν επιφανειακά, και αφετέρου γιατί η έρευνα οφείλει πάντοτε να ξεκινά από τα αρχαιότερα χειρόγραφα, πριν από κάθε μεταγενέστερη επέμβαση.

Τι Αποδείχθηκε Μέχρι Εδώ

• Το Κατά Ματθαίον 10:15 και το Κατά Λουκάν 10:12 είναι εκατό τοις εκατό γνήσια λόγια του Ιησού Χριστού, μαρτυρημένα ήδη από τους παπύρους του 3ου αιώνα μ.Χ. (Πάπυρος 75, Πάπυρος 45, Πάπυρος 110), ενώ στο Κατά Μάρκον 6:11 η αντίστοιχη πρόταση αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη αντιγραφέων.

3. Ερώτηση 2η: Υπάρχει στο Αρχαίο Κείμενο η Λέξη «Τιμωρία»; Η Αριστοτελική Διάκριση «Κόλασις» έναντι «Τιμωρίας» (1369β), η Σημασιολογική Αντιστροφή στα Νέα Ελληνικά, οι 12 Ισοπεδωμένοι Βιβλικοί Όροι και το «Κολαζομένους» του Β' Πέτρου 2:9

Ερώτηση: Πολλές νεοελληνικές μεταφράσεις αποδίδουν το Κατά Ματθαίον 10:15 με τη φράση «Πιο υποφερτή θα είναι η τιμωρία της γης των Σοδόμων και των Γομόρρων την ημέρα της κρίσης, παρά της πόλης εκείνης». Μιλάει λοιπόν ο Ιησούς εδώ για εκδικητική «τιμωρία»;

Απάντηση: Κατηγορηματικά όχι! Όπως αποδεικνύει εξαντλητικά η φιλολογική και υπολογιστική έρευνα του βιβλίου «Το Σχέδιο του Θεού και η Αποκατάσταση των Πάντων» πάνω στη βάση δεδομένων του αρχαίου κειμένου, εδώ έχει συντελεστεί μια διπλή μεταφραστική και γλωσσική αλλοίωση, η οποία καταρρίπτεται από έξι (6) αδιάσειστα γλωσσολογικά και φιλολογικά τεκμήρια:

1. Μηδέν (0) εμφανίσεις της λέξης «τιμωρία» στο Κατά Ματθαίον 10:15 (και αλλοίωση δύο πτώσεων του πρωτοτύπου):

   • Διαβάστε ξανά λέξη προς λέξη το αρχαίο ελληνικό κείμενο: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ» (Κατά Ματθαίον 10:15).

   • Η λέξη «τιμωρία» δεν υπάρχει πουθενά στο εδάφιο (0 εμφανίσεις — ούτε στο 10:15, ούτε στα 11:22, 24, ούτε στα Κατά Λουκάν 10:12, 14)! Προστέθηκε αυθαίρετα από νεότερους μεταφραστές, οι οποίοι αναγκάστηκαν μάλιστα να αλλοιώσουν συντακτικά τις δύο δοτικές προσωπικής αναφοράς του Ιησού (τις πτώσεις δηλαδή που δηλώνουν για ποιον θα είναι πιο υποφερτή η κρίση: «γῇ Σοδόμων... ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ» = για τη γη των Σοδόμων... παρά για την πόλη εκείνη) μετατρέποντάς τες σε γενικές («της γης... της πόλης») για να τις εξαρτήσουν από την ανύπαρκτη λέξη «η τιμωρία»!

2. Ο Κλασικός Ορισμός του Αριστοτέλη (Τέχνη Ρητορική 1369β & 1378α) και η Σημασιολογική Αντιστροφή 180 Μοιρών στα Νέα Ελληνικά (Μετάφραση Δ. Λυπουρλή, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας):

   • Στην αρχαία ελληνική γλώσσα και στην Ελληνιστική Κοινή, η «κόλασις» (από το κολάζω < κόλος, δηλαδή το γεωπονικό κλάδεμα των άγριων και άκαρπων κλαδιών ενός δέντρου ώστε να θεραπευθεί και να καρποφορήσει — εξ ου και «ἀκόλαστος» ο ακλάδευτος/απαιδαγώγητος) και η «τιμωρία» (από το τιμή + οὖρος, η ανταποδοτική εκδίκηση για την ικανοποίηση της προσβληθείσας τιμής και του θυμού του τιμωρού) είναι δύο αυστηρά αντίθετες έννοιες!

   • Ο Πλάτων (Πρωταγόρας 324α–β) τονίζει ότι κανένας έλλογος κριτής δεν «κολάζει» απλώς για το παρελθόν —διότι όποιος επιφέρει πόνο μόνο για το παρελθόν «ἀλογίστως τιμωρεῖται ὥσπερ θηρίον» (εκδικείται άλογα σαν θηρίο)—, αλλά κολάζει «τοῦ μέλλοντος χάριν» (προς διόρθωση και βελτίωση του σφάλλοντος). Και ο Αριστοτέλης, στην Τέχνη Ρητορική (Βιβλίο Α', κεφ. 10, 17, στήλη 1369β, στίχοι 9–14), διατυπώνει το πλήρες αξίωμα της ελληνικής γλώσσας:

     «διὰ λογισμὸν δὲ τὰ δοκοῦντα συμφέρειν ἐκ τῶν εἰρημένων ἀγαθῶν ἢ ὡς τέλος ἢ ὡς πρὸς τὸ τέλος, ὅταν διὰ τὸ συμφέρειν πράττηται· ἔνια γὰρ καὶ οἱ ἀκόλαστοι συμφέροντα πράττουσιν, ἀλλ᾽ οὐ διὰ τὸ συμφέρειν ἀλλὰ δι᾽ ἡδονήν. διὰ θυμὸν δὲ καὶ ὀργὴν τὰ τιμωρητικά. διαφέρει δὲ τιμωρία καὶ κόλασις· ἡ μὲν γὰρ κόλασις τοῦ πάσχοντος ἕνεκά ἐστιν, ἡ δὲ τιμωρία τοῦ ποιοῦντος, ἵνα πληρωθῇ.»

   • Προσέξτε την εκπληκτική δομή του αριστοτελικού χωρίου: η μεν «κόλασις» πηγάζει «διὰ λογισμόν» (από ορθολογική πρόνοια για το αγαθό) και γίνεται «τοῦ πάσχοντος ἕνεκα» (προς όφελος, θεραπεία και διόρθωση εκείνου που την υφίσταται), ενώ τα «τιμωρητικά» πηγάζουν «διὰ θυμὸν δὲ καὶ ὀργήν» και γίνονται «τοῦ ποιοῦντος, ἵνα πληρωθῇ» (για να κορεστεί ψυχολογικά ο θυμός του τιμωρού — πρβλ. και Ρητορική Β' 2, 1378α, στίχοι 30–32, όπου η ανθρώπινη οργή ορίζεται ως «ὄρεξις μετὰ λύπης τιμωρίας φαινομένης» συνοδευόμενη από ηδονή «ἀπὸ τῆς ἐλπίδος τοῦ τιμωρήσασθαι»).

   • Η Σημασιολογική Αντιστροφή 180 Μοιρών στα Νέα Ελληνικά: Στη Νέα Ελληνική συνέβη πλήρης αντιστροφή των δύο λέξεων! Η μεν αρχαία θεραπευτική λέξη «κόλαση» κατέληξε να σημαίνει τον ατελεύτητο βασανισμό, ενώ η αρχαία εκδικητική λέξη «τιμωρία» μαλάκωσε τόσο ώστε σήμερα λέμε «ο δάσκαλος έβαλε τιμωρία τον μαθητή για το καλό του»! Η πιο αδιάψευστη απόδειξη αυτής της αντιστροφής είναι η επίσημη νεοελληνική μετάφραση της Ρητορικής του Αριστοτέλη (1369β, στίχοι 12–14) από τον κορυφαίο κλασικό φιλόλογο Δημήτριο Λυπουρλή (Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας):

     «Υπάρχει ωστόσο διαφορά ανάμεσα στην εκδίκηση [αρχ. τιμωρία] και στην τιμωρία [αρχ. κόλασις]: η τιμωρία [αρχ. κόλασις] γίνεται για το καλό εκείνου που τιμωρείται, ενώ η εκδίκηση [αρχ. τιμωρία] γίνεται για εκείνον που εκδικείται — για να νιώσει ικανοποίηση.»

   • Αυτό που εμείς σήμερα στα Νέα Ελληνικά ονομάζουμε «σωφρονιστική τιμωρία για το καλό του παιδιού», η αρχαία ελληνική γλώσσα και η Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 25:46, Β' Πέτρου 2:9) το ονομάζουν «κόλασιν», ενώ αυτό που η αρχαία γλώσσα ονόμαζε «τιμωρίαν», η σύγχρονη φιλολογία το μεταφράζει ως «εκδίκηση»!

3. Μόνο Τρεις (3) Εμφανίσεις της Ρίζας «Τιμωρέω / Τιμωρία» σε Ολόκληρη την Καινή Διαθήκη — και το Επιχείρημα «Εκ του Αντιθέτου» από το Προς Εβραίους 10:29:

   • Η υπολογιστική σάρωση και των 138.000 λέξεων της Καινής Διαθήκης αποδεικνύει ότι ολόκληρη η ρίζα τιμωρέω / τιμωρία απαντάται μόλις τρεις (3) φορές:

   • Δύο (2) φορές απαντάται το ρήμα «τιμωρέω», αποκλειστικά στο στόμα του Παύλου για τη δική του τυφλή, μανιασμένη ανθρώπινη καταδίωξη των Χριστιανών πριν μετανοήσει — σε απόλυτη ταύτιση με το αριστοτελικό «διὰ θυμὸν δὲ καὶ ὀργὴν τὰ τιμωρητικά»: στο Πράξεις Αποστόλων 22:5 («ἄξων καὶ τοὺς ἐκεῖσε ὄντας δεδεμένους εἰς Ἰερουσαλὴμ ἵνα τιμωρηθῶσιν») και στο Πράξεις Αποστόλων 26:11 («καὶ κατὰ πάσας τὰς συναγωγὰς πολλάκις τιμωρῶν αὐτοὺς ἠνάγκαζον βλασφημεῖν, περισσῶς τε ἐμμαινόμενος αὐτοῖς ἐδίωκον ἕως καὶ εἰς τὰς ἔξω πόλεις»).

   • Μία και μοναδική φορά (1 εμφάνιση) σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη απαντάται το ουσιαστικό «τιμωρία» — αποκλειστικά στο Προς Εβραίους 10:29:

     Προς Εβραίους 10:29: «πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας;»

   • Προσέξτε το ακαταμάχητο επιχείρημα εκ του αντιθέτου: η μοναδική φορά που η Καινή Διαθήκη χρησιμοποιεί τη λέξη «τιμωρία» δεν αφορά ούτε τα έθνη, ούτε τον κόσμο της άγνοιας, ούτε τις πωρωμένες πόλεις του Ισραήλ! Αφορά αποκλειστικά τον εκούσιο αποστάτη (Προς Εβραίους 10:26: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας»), ο οποίος είχε ήδη φωτιστεί, είχε αγιαστεί στο αίμα της διαθήκης («ἐν ᾧ ἡγιάσθη») και είχε γευθεί τις δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος (Προς Εβραίους 6:4-6), ώστε να μην επιδέχεται πλέον θεραπευτικό ανακαινισμό εις μετάνοιαν! Επειδή εκεί δεν χωρεί πλέον διορθωτική «κόλασις» («τοῦ πάσχοντος ἕνεκα»), μόνο εκεί χρησιμοποιείται η έννομη κύρωση της «τιμωρίας» του Δεύτερου Θανάτου (10:27 «πυρὸς ζῆλος ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους») — πράγμα που αποδεικνύει μαθηματικά ότι όπου η Καινή Διαθήκη επιλέγει «κόλασιν / κολαζομένους» (Κατά Ματθαίον 25:46, Β' Πέτρου 2:9), ο σκοπός είναι διορθωτικός!

   • (Ακόμη δε και σε ολόκληρη τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα, τα «τιμωρία / τιμωρέω / τιμωρητής» απαντούν συνολικά 26 φορές —μόλις 7 φορές στα 39 βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου, όπου μάλιστα στο Δανιήλ 2:18, «καὶ παρήγγειλε νηστείαν καὶ δέησιν καὶ τιμωρίαν ζητῆσαι παρὰ τοῦ κυρίου τοῦ ὑψίστου περὶ τοῦ μυστηρίου τούτου, ὅπως μὴ ἐκδοθῶσι Δανιηλ καὶ οἱ μετʼ αὐτοῦ εἰς ἀπώλειαν», αποδίδει το αραμαϊκό ραχαμίν = έλεος/συμπαράσταση, ενώ το Β' Μακκαβαίων 6:12 ορίζει ρητά τις ιστορικές επεμβάσεις του Θεού: «λογίζεσθαι δὲ τὰς τιμωρίας μὴ πρὸς ὄλεθρον ἀλλὰ πρὸς παιδείαν τοῦ γένους ἡμῶν εἶναι»!)

4. Πώς οι Παραδοσιακές Νεοελληνικές Μεταφράσεις Ισοπέδωσαν Δώδεκα (12) Διακριτούς Αρχαίους Βιβλικούς Όρους στη Μία Λέξη «Τιμωρία»:

   • Η εξαντλητική αντιπαραβολή στη βάση δεδομένων του NoBias έδειξε ότι οι νεότερες μεταφράσεις εισήγαγαν τη λέξη «τιμωρία» δεκάδες φορές εκεί όπου το αρχαίο κείμενο χρησιμοποιεί δώδεκα (12) εντελώς διαφορετικές ελληνικές λέξεις (οι οποίες στο NoBias αποκαταστάθηκαν αυστηρά 1-προς-1):

   • (1) «κόλασις / κολάζω» (κολασμός, επανορθωτική περικοπή, περιορισμός — Κατά Ματθαίον 25:46, Β' Πέτρου 2:9, Πράξεις 4:21, Α' Ιωάννου 4:18, Ιεζεκιήλ 18:30, 43:11), (2) «παιδεία / παιδεύω» (πατρική διαπαιδαγώγηση, εβρ. μουσάρ — ακόμη και στο μεσσιανικό χωρίο του Ησαΐα 53:5: «αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπʼ αὐτόν, τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν», όπου η θεραπευτική «παιδεία της ειρήνης μας» αλλοιώθηκε μεταφραστικά σε «τιμωρία», όπως και στα Κατά Λουκάν 23:16, 22 και Α' Τιμόθεον 1:20!), (3) «δίκη» (έννομη δίκη / δικαστική κρίση — Β' Θεσσαλονικείς 1:9, Επιστολή Ιούδα 7), (4) «ἐπιτιμία» (εκκλησιαστική επίπληξη προς διόρθωση — Β' Κορινθίους 2:6: «ἱκανὸν τῷ τοιούτῳ ἡ ἐπιτιμία αὕτη ἡ ὑπὸ τῶν πλειόνων», που καταλήγει στη συγχώρηση του 2:7-8!), (5) «ἐκδίκησις / ἐκδικέω» (απονομή δικαίου, εβρ. νακάμ — Α' Πέτρου 2:14, Προς Εβραίους 10:30), (6) «ἐπισκοπή» (θεία επίσκεψη ελέγχου, εβρ. πακάντ — Ησαΐας 10:3, Α' Πέτρου 2:12), (7) «πάρεσις» (προσωρινή αναστολή προγενέστερων αμαρτημάτων, όχι «ατιμωρησία» — Προς Ρωμαίους 3:25), (8) «πληγαί» (Κατά Λουκάν 12:47-48), (9) «τελευτάω» (Κατά Μάρκον 7:10), (10) «ἐτάζω» (Γένεσις 12:17), (11) «πατάσσω» (Έξοδος 32:35) και (12) «ἐλεγμός» (Ψαλμός 149:7 (Ο'))!

5. Τι αποδεικνύει γραμματικά και μαθηματικά το απρόσωπο ουδέτερο συγκριτικό «Ἀνεκτότερον» (5 εμφανίσεις στη Γραφή):

   • Αντί για «τιμωρία», ο Ιησούς Χριστός επιλέγει το απρόσωπο ουδέτερο επίθετο συγκριτικού βαθμού «ἀνεκτότερον» (από το επίθετο ἀνεκτός και το ρήμα ἀνέχομαι = αντέχω, βαστάζω, υπομένω).

   • Σε ολόκληρη την Αγία Γραφή (Καινή Διαθήκη και Εβδομήκοντα), το επίθετο ἀνεκτός / ἀνεκτότερον απαντάται ακριβώς πέντε (5) φορές: και οι πέντε στην Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 10:15, 11:22, 11:24, Κατά Λουκάν 10:12, 10:14 — 0 φορές στους Εβδομήκοντα), πάντοτε στην ίδια απρόσωπη σύνταξη «ἀνεκτότερον ἔσται» (πιο υποφερτό, πιο βαστακτό, ελαφρύτερο να το αντέξει κανείς θα είναι)!

   • Όταν ο Κριτής λέει ότι κάτι θα είναι «ἀνεκτότερον» (δηλαδή ανεκτό, υποφερτό, βαστακτό σε μεγαλύτερο βαθμό), αποκλείει μαθηματικά κάθε ιδέα ανελέητου, αβάσταχτου ή ατελεύτητου βασανιστηρίου: η κρίση της Ημέρας εκείνης είναι μετρήσιμη, πεπερασμένη, αναλογική και υποφερτή.

6. Η Διασταυρούμενη Απόδειξη από το Β' Πέτρου 2:6, 9 (Μετοχή Παθητικού Ενεστώτα «Κολαζομένους» = Περιοριζόμενους), τη Σοφία Σολομώντος 11:16, 12:2 και το Εβραϊκό Μασορητικό Κείμενο του Ιεζεκιήλ 18:30 & 43:11:

   • Αν υπήρχε έστω και η παραμικρή αμφιβολία, ο απόστολος Πέτρος την λύνει οριστικά στο Β' Πέτρου 2:6, 9, όπου μιλάει για τα ίδια ακριβώς Σόδομα και Γόμορρα ενόψει της ίδιας «ἡμέρας κρίσεως»:

     Β' Πέτρου 2:6, 9: «καὶ πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρρας τεφρώσας [καταστροφῇ] κατέκρινεν ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς... οἶδεν κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ῥύεσθαι, ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν.»

   • Προσέξτε τη διπλή μορφοσυντακτική και διακειμενική ακρίβεια:

   • Πρώτον, η μετοχή «τιμωρουμένους» έχει μηδέν (0) εμφανίσεις στην Καινή Διαθήκη! Αντί γι' αυτήν, ο Πέτρος επιλέγει τη μετοχή παθητικού ενεστώτα «κολαζομένους» (κρατούμενους υπό περιορισμό και ανάσχεση έως την Ημέρα της Κρίσεως — διότι αν βρίσκονταν ήδη σε πύρινο βασανισμό πριν καν έρθει η Ημέρα της Κρίσεως, η ίδια η μέλλουσα «ἡμέρα κρίσεως» θα ακυρωνόταν λογικά!).

   • Δεύτερον, και οι 41 συνολικές εμφανίσεις των «κόλασις / κολάζω» στη Γραφή (4 στην Κ.Δ. και 37 στους Ο') επιβεβαιώνουν τον παιδαγωγικό και θεραπευτικό χαρακτήρα του θείου κολασμού: στη Σοφία Σολομώντος 11:16 («ἵνα γνῶσιν ὅτι διʼ ὧν τις ἁμαρτάνει διὰ τούτων κολάζεται») και στη Σοφία Σολομώντος 12:2 («διὸ τοὺς παραπίπτοντας κατʼ ὀλίγον ἐλέγχεις καὶ ἐν οἷς ἁμαρτάνουσιν ὑπομιμνῄσκων νουθετεῖς, ἵνα ἀπαλλαγέντες τῆς κακίας πιστεύσωσιν ἐπὶ σέ, κύριε») ο σκοπός είναι γνωστικός και θεραπευτικός («ἵνα γνῶσιν», «ἵνα ἀπαλλαγέντες τῆς κακίας πιστεύσωσιν»). Στον δε Ιεζεκιήλ 18:30 («ἐπιστράφητε καὶ ἀποστρέψατε ἐκ πασῶν τῶν ἀσεβειῶν ὑμῶν, καὶ οὐκ ἔσονται ὑμῖν εἰς κόλασιν ἀδικίας») η «κόλασις ἀδικίας» αποδίδει το εβραϊκό λε-μικσόλ αβόν (πρόσκομμα ανομίας), ενώ στον Ιεζεκιήλ 43:11 («καὶ αὐτοὶ λήμψονται τὴν κόλασιν αὐτῶν περὶ πάντων ὧν ἐποίησαν») αποδίδει το εβραϊκό βε-νιχλεμού (από τη ρίζα καλάμ = ντρέπομαι, καταισχύνομαι εν μετανοία), ταυτίζοντας την «κόλασιν» με τη θεραπευτική αυτογνωσία και εντροπή της μετανοίας που οδηγεί στην τήρηση όλων των δικαιωμάτων του Θεού!

Τι Αποδείχθηκε Μέχρι Εδώ

• Στο Κατά Ματθαίον 10:15 δεν υπάρχει πουθενά η λέξη «τιμωρία» (0 εμφανίσεις· σε όλη την Κ.Δ. η ρίζα τιμωρέω / τιμωρία απαντάται μόνο 3 φορές: 2 για τη μανία του Σαύλου και 1 στο Προς Εβραίους 10:29 για τους αγιασμένους αποστάτες, ενώ οι νεότερες μεταφράσεις ισοπέδωσαν 12 διαφορετικούς αρχαίους όρους στη λέξη «τιμωρία»). Κατά τον κλασικό ορισμό του Αριστοτέλη (Ρητορική 1369β — και την επίσημη νεοελληνική μετάφραση Δ. Λυπουρλή που αποδεικνύει την αντιστροφή 180 μοιρών στα Νέα Ελληνικά), η «τιμωρία» είναι εκδίκηση για τον θυμό του τιμωρού, ενώ η «κόλασις» γίνεται «διὰ λογισμόν... τοῦ πάσχοντος ἕνεκα» (προς διόρθωση του πάσχοντος) — γι' αυτό ο Ιησούς επιλέγει το πεπερασμένο συγκριτικό «ἀνεκτότερον ἔσται» και ο Πέτρος για τα ίδια τα Σόδομα επιλέγει το «κολαζομένους» (Β' Πέτρου 2:6, 9).

4. Ερώτηση 3η: Ποια Είναι «ἡ Πόλις Ἐκείνη» και Γιατί τα Σόδομα Κρίνονται Ελαφρύτερα; Η Ασυμμετρία του Μωσαϊκού Νόμου (Σόδομα Προ Μωυσέως έναντι Ισραήλ Υπό Νόμον)

Ερώτηση: Σε ποιους ακριβώς αναφέρεται η φράση «ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ» στο Κατά Ματθαίον 10:15, γιατί τα Σόδομα και η Γόμορρα τυγχάνουν επιεικέστερης («ἀνεκτότερον») κρίσης, και σχετίζεται καθόλου το εδάφιο με όσους δεν άκουσαν ποτέ το Ευαγγέλιο;

Απάντηση: Εδώ ο συνδυασμός των συμφραζομένων του Κατά Ματθαίον 10–11 με τη νομική θεολογία του αποστόλου Παύλου αποκαλύπτει τέσσερις κρυστάλλινες αλήθειες που ανατρέπουν εκ θεμελίων τη συνήθη παρεξήγηση:

1. Η Ρητή Εντολή Αποκλεισμού των Εθνών και των Σαμαρειτών εννέα στίχους νωρίτερα (Κατά Ματθαίον 10:5-6 & 10:23):

   • Στην αρχή της ίδιας ακριβώς ομιλίας προς τους Δώδεκα μαθητές, εννέα μόλις εδάφια πριν από το 10:15, ο Ιησούς Χριστός χαράσσει με απόλυτη αυστηρότητα τα όρια της αποστολής τους:

     Κατά Ματθαίον 10:5-6: «εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ.»

   • Και οκτώ μόλις εδάφια μετά το 10:15, στην ίδια πάντα ομιλία, ο Κύριος ονομάζει ρητά ποιες είναι όλες αυτές οι πόλεις:

     Κατά Ματθαίον 10:23: «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ τελέσητε τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.»

   • Το ίδιο ακριβώς επαναλαμβάνει ο Ιησούς στο Κατά Ματθαίον 15:24 («οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ»), ο απόστολος Παύλος στο Προς Ρωμαίους 15:8 («λέγω γὰρ Χριστὸν διάκονον γεγενῆσθαι περιτομῆς ὑπὲρ ἀληθείας θεοῦ, εἰς τὸ βεβαιῶσαι τὰς ἐπαγγελίας τῶν πατέρων»), καθώς και ο Λουκάς στο Κατά Λουκάν 10:1 (όπου οι εβδομήκοντα [δύο] αποστέλλονται αποκλειστικά σε κάθε πόλη της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας «οὗ ἤμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι»). Στο δε Κατά Ματθαίον 11:20-24, ο ίδιος ο Ιησούς κατονομάζει ονομαστικά αυτές τις πόλεις: είναι η Χοραζίν, η Βηθσαϊδά και η Καφαρναούμ — εκατό τοις εκατό Ιουδαϊκές πόλεις του Οίκου Ισραήλ!

2. Το Κρίσιμο Νομικό και Χρονολογικό Κλειδί: Τα Σόδομα και η Γόμορρα ΔΕΝ Είχαν τον Νόμο του Μωυσή (>430 Έτη Πριν από το Σινά, «Μὴ Ὄντος Νόμου»), Ενώ οι Πόλεις του Ισραήλ Είχαν Νόμο και Είδαν τον Μεσσία!

   • Γιατί όμως ο Δίκαιος Κριτής ορίζει με μαθηματική ακρίβεια ότι στην Ημέρα της Κρίσεως η θέση της γης των Σοδόμων και των Γομόρρων θα είναι «ἀνεκτότερον» (ελαφρύτερη και πιο υποφερτή) από τη θέση των πόλεων του Ισραήλ; Διότι τα Σόδομα και η Γόμορρα δεν είχαν νόμο — δεν είχε έρθει ακόμη ο Νόμος του Μωυσή, ενώ οι Ιουδαίοι είχαν τον γραπτό Νόμο του Θεού και επιπλέον είδαν αυτοπροσώπως τον Μεσσία!

   • Ας ελέγξουμε τα ακριβή χρονολογικά και νομικά δεδομένα της Γραφής:

     • Τα Σόδομα έζησαν στην περίοδο «ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Μωϋσέως» (>430 έτη προ Σινά): Τα Σόδομα και η Γόμορρα καταστράφηκαν στις ημέρες του Αβραάμ (Γένεσις 19:24), ενώ ο Μωσαϊκός Νόμος δόθηκε στο Σινά τετρακόσια τριάκοντα (430) έτη μετά την επαγγελία στον Αβραάμ, όπως ορίζει ρητά ο Παύλος στο Προς Γαλάτας 3:17 («τοῦτο δὲ λέγω· διαθήκην προκεκυρωμένην ὑπὸ τοῦ θεοῦ ὁ μετὰ τετρακόσια καὶ τριάκοντα ἔτη γεγονὼς νόμος οὐκ ἀκυροῖ εἰς τὸ καταργῆσαι τὴν ἐπαγγελίαν», πρβλ. Κατά Ιωάννην 1:17: «ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο»). Επιπλέον, οι κάτοικοι των Σοδόμων ήταν εθνικοί, δηλαδή «ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα» (Προς Ρωμαίους 2:14).

     • Ο απαράβατος νομικός κανόνας του Προς Ρωμαίους 5:13-14, 4:15 & 2:12 για όσους έζησαν χωρίς τον Μωσαϊκό Νόμο: Για ολόκληρη την ανθρωπότητα που έζησε από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή —στην οποία ανήκουν ιστορικά τα Σόδομα και η Γόμορρα— ο απόστολος Παύλος θεσπίζει:

       Προς Ρωμαίους 5:13-14: «ἄχρι γὰρ νόμου ἁμαρτία ἦν ἐν κόσμῳ, ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντος νόμου, ἀλλʼ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Μωϋσέως...»

       Προς Ρωμαίους 4:15 & 2:12: «ὁ γὰρ νόμος ὀργὴν κατεργάζεται· οὗ δὲ οὐκ ἔστιν νόμος οὐδὲ παράβασις» (4:15) · «Ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται, καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται» (2:12).

     • Τι αποδεικνύουν αυτά τα εδάφια; Τα Σόδομα είχαν μεν αμαρτία στον κόσμο (σαρκική εκτροπή, υπερηφάνεια, αφθονία άρτου και ασπλαχνία προς τον πτωχό, Ιεζεκιήλ 16:49-50, Επιστολή Ιούδα 7) και υπέστησαν τον θάνατο χωρίς Νόμο («ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται»). Επειδή όμως δεν υπήρχε δοσμένος γραπτός Νόμος του Θεού («μὴ ὄντος νόμου») ούτε είχαν δει ποτέ προφήτη ή τις δυνάμεις του Μεσσία (Κατά Ματθαίον 11:23), η αμαρτία τους δεν καταλογίζεται ως παράβαση γραπτής θείας εντολής («ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντος νόμου», «οὗ δὲ οὐκ ἔστιν νόμος οὐδὲ παράβασις» — το ρήμα ἐλλογέω απαντάται μόλις 2 φορές στην Κ.Δ. και το επίρρημα ἀνόμως επίσης 2 φορές, στο Προς Ρωμαίους 2:12)! Έτσι, στην Ημέρα της Κρίσεως ελέγχονται αποκλειστικά με το ελαφρύτερο μέτρο της έμφυτης συνείδησης του «μὴ γνόντος» (Προς Ρωμαίους 2:14-16, Κατά Λουκάν 12:48: «δαρήσεται ὀλίγας»)!

     • Αντίθετα, το διπλό φως των πόλεων του Ισραήλ («ἐν τῷ νόμῳ» + Παρουσία του Μεσσία): Οι πόλεις του Ισραήλ κατείχαν επί δεκαπέντε αιώνες τον γραπτό Μωσαϊκό Νόμο (194 εμφανίσεις του νόμος στην Κ.Δ., Προς Ρωμαίους 9:4: «ὧν... ἡ νομοθεσία», Προς Ρωμαίους 3:19-20: «οἴδαμεν δὲ ὅτι ὅσα ὁ νόμος λέγει τοῖς ἐν τῷ νόμῳ λαλεῖ... διὰ γὰρ νόμου ἐπίγνωσις ἁμαρτίας», 2:12: «καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται», Αμώς 3:2: «πλὴν ὑμᾶς ἔγνων ἐκ πασῶν φυλῶν τῆς γῆς· διὰ τοῦτο ἐκδικήσω ἐφʼ ὑμᾶς πάσας τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν») και δέχθηκαν αυτοπροσώπως τον Υιό του Θεού και τα έργα Του (Κατά Ιωάννην 15:22, 24: «εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχοσαν· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσιν περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν... εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος ἐποίησεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχοσαν», πρβλ. Ιεζεκιήλ 16:48, 51-52)!

3. Πώς Σχετίζονται τότε τα Έθνη με το Κατά Ματθαίον 10:15; Η Πλήρης Αντιστροφή της Συνήθους Παρερμηνείας!

   • Τα Έθνη υπάρχουν πράγματι μέσα στο Κατά Ματθαίον 10:15 και 11:21-24, αλλά βρίσκονται αποκλειστικά στο πρώτο σκέλος της σύγκρισης — ως η προ-Μωσαϊκή ειδωλολατρική «γῆ Σοδόμων καὶ Γομόρρων» (10:15, 11:24 — 51 εμφανίσεις του Σόδομα και 25 του Γόμορρα στη Γραφή) και η ειδωλολατρική Φοινίκη, «Τύρῳ καὶ Σιδῶνι» (11:21-22) — ως το μέτρο της Αδαμιαίας άγνοιας χωρίς Νόμο, που τυγχάνει ελαφρύτερης και επιεικέστερης («ἀνεκτότερον») μεταχείρισης στην Ημέρα της Κρίσεως:

     Κατά Λουκάν 12:47-48: «Ἐκεῖνος δὲ ὁ δοῦλος ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας ἢ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ δαρήσεται πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν δαρήσεται ὀλίγας. παντὶ δὲ ᾧ ἐδόθη πολύ, πολὺ ζητηθήσεται παρʼ αὐτοῦ, καὶ ᾧ παρέθεντο πολύ, περισσότερον αἰτήσουσιν αὐτόν.»

4. Και τι Γίνεται με τα Δισεκατομμύρια των Ανθρώπων και των Εθνών που δεν Άκουσαν Ποτέ το Ευαγγέλιο στον Παρόντα Αιώνα;

   • Το Κατά Ματθαίον 10:15 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με καταδίκη όσων δεν άκουσαν το Ευαγγέλιο, αφού στους μαθητές είχε απαγορευθεί ρητά ακόμη και να βαδίσουν «εἰς ὁδὸν ἐθνῶν» (10:5)!

   • Αλλά και για όλους τους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας, η Καινή Διαθήκη απαντά με ακαταμάχητη λογική και δικαιοσύνη:

     • Στο Προς Ρωμαίους 10:14 ο Παύλος ερωτά ρητορικά: «Πῶς οὖν ἐπικαλέσωνται εἰς ὃν οὐκ ἐπίστευσαν; πῶς δὲ πιστεύσωσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν; πῶς δὲ ἀκούσωσιν χωρὶς κηρύσσοντος;» Είναι λογικά και νομικά αδύνατον ο δίκαιος Θεός να ζητήσει ευθύνη απιστίας από ανθρώπους στους οποίους δεν έστειλε ποτέ κήρυκα!

     • Στις Πράξεις Αποστόλων 16:6-7 το ίδιο το Άγιο Πνεύμα εμπόδισε προσωρινά τον Παύλο να κηρύξει σε ολόκληρες επαρχίες εθνών: «Διῆλθον δὲ τὴν Φρυγίαν καὶ Γαλατικὴν χώραν κωλυθέντες ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος λαλῆσαι τὸν λόγον ἐν τῇ Ἀσίᾳ· ἐλθόντες δὲ κατὰ τὴν Μυσίαν ἐπείραζον εἰς τὴν Βιθυνίαν πορευθῆναι, καὶ οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ πνεῦμα Ἰησοῦ»! Αν η μη ακρόαση του Ευαγγελίου στον παρόντα αιώνα σήμαινε αιώνια καταδίκη, θα εμπόδιζε ποτέ το Πνεύμα του Ιησού τους αποστόλους να κηρύξουν στην Ασία και στη Βιθυνία;

     • Ο Παύλος εξηγεί τον λόγο στα Α' Τιμόθεον 2:4-6 και Πράξεις 17:30-31: ο Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», και ο Χριστός Ιησούς έδωσε τον Εαυτό Του «ἀντίλυτρον ὑπὲρ πάντων, τὸ μαρτύριον καιροῖς ἰδίοις» (στους δικούς Του προκαθορισμένους καιρούς / αιώνες), έχοντας ορίσει μελλοντική Ημέρα κατά την οποία «μέλλει κρίνειν τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ» (Πράξεις 17:31)!

Τι Αποδείχθηκε Μέχρι Εδώ

• Τα Σόδομα και η Γόμορρα δεν είχαν τον Μωσαϊκό Νόμο (>430 έτη προ Σινά, «ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντος νόμου», Προς Ρωμαίους 5:13-14, Προς Γαλάτας 3:17), ενώ «ἡ πόλις ἐκείνη» είναι αποκλειστικά υπό Νόμον πόλη του Οίκου Ισραήλ (Κατά Ματθαίον 10:5-6, 23, 11:20-24, Προς Ρωμαίους 2:12, 9:4) που είδε και τον Μεσσία (Κατά Ιωάννην 15:22, 24). Γι' αυτό στην Ημέρα της Κρίσεως τα άνομα Σόδομα κρίνονται επιεικέστερα («ἀνεκτότερον» / «δαρήσεται ὀλίγας»), ενώ όσοι δεν άκουσαν ποτέ το Ευαγγέλιο υπάγονται στη δίκαιη οικονομία των «καιρῶν ἰδίων» του Θεού (Α' Τιμόθεον 2:4-6).

5. Ερώτηση 4η: Επιβάλλει η Εξωτερική Ακρόαση του Κηρύγματος Δεύτερη Θανατική Ποινή Πέρα από τον Αδαμιαίο Φυσικό Θάνατο σε Όσους Τελούν υπό Πνευματική Τύφλωση;

Ερώτηση: Ας προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα: είτε πρόκειται για τις υπό Νόμον πόλεις του Ισραήλ που άκουσαν τους Δώδεκα (Κατά Ματθαίον 10:14-15), είτε για όσους άκουσαν αργότερα εξωτερικά τους αποστόλους μετά την Πεντηκοστή (Πράξεις 13:46, 51, 18:6) αλλά δεν πίστεψαν, μήπως αυτή η εξωτερική ακρόαση τούς φορτώνει μια δεύτερη θανατική ή ποινική καταδίκη πέρα από τον φυσικό θάνατο;

Απάντηση: Ο μαθηματικός και συντακτικός έλεγχος ολόκληρης της Καινής Διαθήκης αποδεικνύει με απόλυτη βεβαιότητα ότι η απάντηση είναι όχι — μηδέν επιπλέον θανατική καταδίκη!

Α. Ο Βιβλικός Διαχωρισμός Εξωτερικής Ακρόασης και Εσωτερικής Διάνοιξης της Καρδιάς («Οὐ Δύναται»)

Η Καινή Διαθήκη διακρίνει με χειρουργική ακρίβεια την εξωτερική ακρόαση του λόγου με τα φυσικά αυτιά από την εσωτερική ενέργεια του Θεού που ανοίγει τους τυφλωμένους οφθαλμούς της καρδιάς. Χωρίς αυτή την προηγούμενη εσωτερική επέμβαση του Θεού, ο ψυχικός άνθρωπος — είτε Ιουδαίος είτε Εθνικός — τελεί υπό πνευματική αδυναμία («οὐ δύναται»):

• Α' Κορινθίους 2:14: «ψυχικὸς δὲ ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ πνεύματος τοῦ θεοῦ· μωρία γὰρ αὐτῷ ἐστιν καὶ οὐ δύναται γνῶναι, ὅτι πνευματικῶς ἀνακρίνεται.» (Ο Παύλος χρησιμοποιεί το ίδιο ακριβώς ρήμα «οὐ δέχεται» με το «μὴ δέξηται ὑμᾶς» του Κατά Ματθαίον 10:14!)

• Κατά Ιωάννην 3:3 & 6:44: «ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ» και «οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με ἐὰν μὴ ὁ πατὴρ ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν».

• Β' Κορινθίους 4:4, 6: Στους απίστους του παρόντος αιώνος «ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐτύφλωσεν τὰ νοήματα τῶν ἀπίστων εἰς τὸ μὴ αὐγάσαι τὸν φωτισμὸν τοῦ εὐαγγελίου», ενώ στους κλητούς της Απαρχής «ὁ θεὸς ὁ εἰπών· ἐκ σκότους φῶς λάμψει, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν» (όπως στη Λυδία στις Πράξεις 16:14: «ἧς ὁ κύριος διήνοιξεν τὴν καρδίαν προσέχειν τοῖς λαλουμένοις ὑπὸ τοῦ Παύλου», και στις Πράξεις 13:48: «καὶ ἐπίστευσαν ὅσοι ἦσαν τεταγμένοι εἰς ζωὴν αἰώνιον»).

• Και ειδικά για τις πόλεις του Ισραήλ που είδαν τα σημεία του Ιησού και δεν πίστεψαν (Κατά Ματθαίον 10:14-15, 11:20), ο ευαγγελιστής Ιωάννης εξηγεί ρητά γιατί δεν ηδύναντο να πιστεύσουν — και ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της προσωρινής τύφλωσης:

  Κατά Ιωάννην 12:37, 39-40: «Τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν... διὰ τοῦτο οὐκ ἠδύναντο πιστεύειν, ὅτι πάλιν εἶπεν Ἠσαΐας· τετύφλωκεν αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἐπώρωσεν αὐτῶν τὴν καρδίαν, ἵνα μὴ ἴδωσιν τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ νοήσωσιν τῇ καρδίᾳ καὶ στραφῶσιν, καὶ ἰάσομαι αὐτούς.»

  (Πρβλ. και Πράξεις 3:17: «Καὶ νῦν, ἀδελφοί, οἶδα ὅτι κατὰ ἄγνοιαν ἐπράξατε ὥσπερ καὶ οἱ ἄρχοντες ὑμῶν»· Προς Ρωμαίους 11:7-8, 25: «ἡ δὲ ἐκλογὴ ἐπέτυχεν· οἱ δὲ λοιποὶ ἐπωρώθησαν... πώρωσις ἀπὸ μέρους τῷ Ἰσραὴλ γέγονεν ἄχρι οὗ τὸ πλήρωμα τῶν ἐθνῶν εἰσέλθῃ»!)

Κοιτάξτε τις τελευταίες λέξεις της προφητείας στο Κατά Ιωάννην 12:40: «καὶ ἰάσομαι αὐτούς» (Οριστική Μέλλοντα: και θα τους γιατρέψω)!

Β. Οι Τρεις (3) Νομικοί Άξονες που Αποκλείουν Κάθε Δεύτερη Θανατική Ποινή

1. Ο Ίδιος ο Ιησούς Αρνείται Ρητά Κάθε Νέα Καταδίκη για τον Εξωτερικό Ακροατή (Κατά Ιωάννην 3:17-18 & 12:47-48):

   Κατά Ιωάννην 12:47-48: «καὶ ἐάν τίς μου ἀκούσῃ τῶν ῥημάτων καὶ μὴ φυλάξῃ, ἐγὼ οὐ κρίνω αὐτόν· οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλʼ ἵνα σώσω τὸν κόσμον. ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ῥήματά μου ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· ὁ λόγος ὃν ἐλάλησα ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.»

   • Σε συνδυασμό με το Κατά Ιωάννην 3:17-18 («ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν οὐ κρίνεται· ὁ δὲ μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται»), ο «μὴ πιστεύων» δεν λαμβάνει καμία δεύτερη θανατική ποινή: απλώς παραμένει κάτω από την προϋπάρχουσα Αδαμιαία θνητότητα («ἤδη κέκριται»), χάνει την Πρώτη Ανάσταση της Απαρχής και εξέρχεται στην «ἀνάστασιν κρίσεως» (Κατά Ιωάννην 5:28-29), όπου ο Λόγος που άκουσε λειτουργεί ως κριτήριο παιδαγωγικού ελέγχου «ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ».

2. Ο Φυσικός Θάνατος Εξοφλεί Νομικά την Αδαμιαία Ποινή (Προς Ρωμαίους 6:7 & Β' Κορινθίους 5:19):

   Προς Ρωμαίους 6:7: «ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας.»

   • Όποιος πεθαίνει τον πρώτο (Αδαμιαίο) φυσικό θάνατο, έχει εξοφλήσει πλήρως την ποινική καταδίκη της αμαρτίας, ενώ ο Θεός εν Χριστώ κατήλλασσε τον κόσμο με τον Εαυτό Του «μὴ λογιζόμενος αὐτοῖς τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Β' Κορινθίους 5:19), αφού ο Χριστός είναι ιλασμός «οὐ περὶ τῶν ἡμετέρων δὲ μόνον ἀλλὰ καὶ περὶ ὅλου τοῦ κόσμου» (Α' Ιωάννου 2:2).

3. Ο Δεύτερος Θάνατος Προϋποθέτει Προηγούμενο Εσωτερικό Φωτισμό και Αγιασμό (Προς Εβραίους 6:4-6 & 10:26-29):

   • Η «χείρων τιμωρία» του Δεύτερου Θανάτου είναι νομικά δυνατή αποκλειστικά για όσους υπήρξαν «ἅπαξ φωτισθέντας, γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας πνεύματος ἁγίου» και αγιάστηκαν στο αίμα της διαθήκης («ἐν ᾧ ἡγιάσθη», 10:29) — προϋποθέσεις που δεν είχαν δοθεί ακόμη ούτε στις πωρωμένες πόλεις του Ισραήλ ούτε στα έθνη!

Τι Αποδείχθηκε Μέχρι Εδώ

• Η εξωτερική ακρόαση του κηρύγματος εν πωρώσει («οὐκ ἠδύναντο πιστεύειν», Κατά Ιωάννην 12:39) δεν επιφέρει καμία δεύτερη θανατική ποινή πέρα από τον φυσικό θάνατο (Προς Ρωμαίους 6:7, Κατά Ιωάννην 12:47).

6. Ερώτηση 5η: Πώς Συνδέονται τα Σόδομα, ο Χριστός ως «Δοῦλος / Παῖς Θεοῦ» στην Ιουδαία, η Πυρπόληση της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. («Ἐνέπρησεν»), η Θυσία «Ἔξω τῆς Πύλης» και το Άνοιγμα των «Διεξόδων τῶν Ὁδῶν» σε «Πονηρούς τε καὶ Ἀγαθούς» (Κατά Ματθαίον 22:3-10) — και Γιατί η «Ἡμέρα Κρίσεως» ΔΕΝ Εξαντλείται στο 70 μ.Χ.;

Ερώτηση: Υπάρχει κειμενική και λογική συσχέτιση ανάμεσα στην κατοχή του Μωσαϊκού Νόμου, στους απεσταλμένους δούλους του Θεού στα Σόδομα, στον Χριστό ως «Δοῦλον / Παῖδα Θεοῦ» που καλούσε την Ιουδαία, στην πυρπόληση της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ. (Κατά Ματθαίον 22:7: «καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησεν»), στη θυσία του Χριστού «ἔξω τῆς πύλης» (Προς Εβραίους 13:11-14) και στο άνοιγμα της κλήσης από τις «διεξόδους τῶν ὁδῶν» προς «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» (22:8-10); Και πού ακριβώς διαχωρίζεται το 70 μ.Χ. από τη μελλοντική «ἡμέρα κρίσεως»;

Απάντηση: Όταν ο υπολογιστικός επιλυτής της βάσης NoBias εξέτασε συνδυαστικά και τις οκτώ (8) κειμενικές παραμέτρους που συνδέουν το Κατά Ματθαίον 10:14-23 με την παραβολή των βασιλικών γάμων στο Κατά Ματθαίον 22:3-10 (δηλαδή 28 = 256 μαθηματικά δυνατούς συνδυασμούς υποθέσεων, από τους οποίους επιβιώνει χωρίς αντίφαση μία και μοναδική εκδοχή: 1 στις 256), το αρχαίο κείμενο της Καινής Διαθήκης και των Εβδομήκοντα ανέδειξε πέντε αλληλένδετα κειμενικά ευρήματα στον 1ο (Ιστορικό) Ορίζοντα και τον απαράβατο διαχωρισμό τους από τον 2ο (Εσχατολογικό) Ορίζοντα της Αναστάσεως:

Α. Ο 1ος (Ιστορικός) Ορίζοντας στον Παρόντα Αιώνα: Το 70 μ.Χ., η Αντιστοιχία των Δούλων του Θεού, οι Τέσσερις (4) Διαστάσεις της Κρίσης και της Θυσίας, και το Άνοιγμα σε «Πονηρούς τε καὶ Ἀγαθούς»

Επειδή ακριβώς ο Ισραήλ — σε αντίθεση με τα προ-Μωσαϊκά Σόδομα που δεν είχαν γραπτό Νόμο — τελούσε υπό τη Διαθήκη του Μωσαϊκού Νόμου, η απόρριψη του Μεσσία και ο διωγμός και φόνος των αποστόλων που στέλνονται στο Κατά Ματθαίον 10 (10:14-23, 21:35-43, 22:3-7, Πράξεις 13:46, 51) ενεργοποίησε επί της γενεάς εκείνης τις έγγραφες ιστορικές κυρώσεις του Μωσαϊκού Νόμου. Ας δούμε βήμα προς βήμα πώς τα πρωτογενή δεδομένα της βάσης NoBias κλειδώνουν λέξη προς λέξη ολόκληρη την αλυσίδα:

1. Η Κειμενική Ακτινογραφία του Κατά Ματθαίον 22:7 («Τοὺς Φονεῖς Ἐκείνους καὶ τὴν Πόλιν Αὐτῶν Ἐνέπρησεν» — Άπαξ στην Κ.Δ.) και η Εκπλήρωση Όλων των Γεγραμμένων επί «τὴν Γενεὰν Ταύτην» (Κατά Ματθαίον 23:36-38, 24:2, 21, 34 & Κατά Λουκάν 19:43-44, 21:20, 22, 24):

   • Στην παραβολή των γάμων του Υιού του Βασιλιά (Κατά Ματθαίον 22:6-7), ειδικά για εκείνους που συνέλαβαν, ύβρισαν και απέκτειναν τους απεσταλμένους δούλους Του, ο Ιησούς προφήτευσε ρητά την πυρπόληση της πόλεώς τους το 70 μ.Χ.:

     Κατά Ματθαίον 22:7: «ὁ δὲ βασιλεὺς ὠργίσθη καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσεν τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησεν.»

   • Η εξαντλητική σάρωση της βάσης δεδομένων NoBias επί του Κατά Ματθαίον 22:7 φέρνει στο φως τέσσερα (4) εντυπωσιακά γλωσσολογικά τεκμήρια:

     • (α) Το λήμμα «φονεύς» (7 εμφανίσεις στην Κ.Δ. / 0 στους Ο'): Απαντάται μόλις επτά (7) φορές σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη, και οι τρεις πρώτες εμφανίσεις του ταυτοποιούν δικαστικά τους φονείς των προφητών, του Δικαίου Μεσσία και των αποστόλων από το υπό Νόμον ιερατείο: Κατά Ματθαίον 22:7, Πράξεις Αποστόλων 3:14-15 («ὑμεῖς δὲ τὸν ἅγιον καὶ δίκαιον ἠρνήσασθε καὶ ᾐτήσασθε ἄνδρα φονέα χαρισθῆναι ὑμῖν, τὸν δὲ ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς ἀπεκτείνατε») και Πράξεις Αποστόλων 7:52-53 («καὶ ἀπέκτειναν τοὺς προκαταγγείλαντας περὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ δικαίου, οὗ νῦν ὑμεῖς προδόται καὶ φονεῖς ἐγένεσθε, οἵτινες ἐλάβετε τὸν νόμον εἰς διαταγὰς ἀγγέλων καὶ οὐκ ἐφυλάξατε»)!

     • (β) Το ρήμα «ἐμπρήθω» (ἐνέπρησεν — απόλυτο άπαξ λεγόμενον: 1 εμφάνιση στην Κ.Δ. / 43 εμφανίσεις του ἐνπίμπρημι + 12 ομόρριζα στους Ο'): Απαντάται μία και μοναδική φορά σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη — αποκλειστικά εδώ, για την πυρπόληση της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ., ενώ στους Εβδομήκοντα αποτελεί τον κατεξοχήν τεχνικό όρο του Μωσαϊκού Νόμου για τον εμπρησμό αποστατημένης πόλης (Δευτερονόμιον 13:16-17 (Ο')) και την πυρπόληση της Ιερουσαλήμ και του Ναού (όπως είχε θρηνήσει προφητικά και ο Ησαΐας 64:10 (Ο') στους Εβδομήκοντα: «ὁ οἶκος τὸ ἅγιον ἡμῶν καὶ ἡ δόξα ἣν ηὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν ἐγενήθη πυρίκαυστος καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσεν», ενώ για την υψωμένη Καφαρναούμ ο Ιησούς προανήγγειλε στο Κατά Ματθαίον 11:23: «ἕως ᾅδου καταβήσῃ»).

     • (γ) Εμφατική συντακτική πρόταξη της φράσης «τὴν πόλιν αὐτῶν»: Στο αρχαίο ελληνικό κείμενο του Κατά Ματθαίον 22:7, ο Ιησούς σχηματίζει αυστηρή συμμετρική αντιστροφή (χιασμό): στο πρώτο σκέλος τοποθετεί πρώτα το ρήμα και μετά το αντικείμενο («ἀπώλεσεν τοὺς φονεῖς ἐκείνους»), ενώ στο δεύτερο σκέλος προτάσσει εμφατικά το αντικείμενο πριν από το ρήμα («καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησεν»). Έτσι η έμφαση πέφτει στη φράση «τὴν πόλιν αὐτῶν»: δεν ονομάζεται πλέον «πόλις... τοῦ μεγάλου βασιλέως» (Κατά Ματθαίον 5:35), αλλά η πόλη αυτών (των φονέων) — σε απόλυτη συμφωνία με το Κατά Ματθαίον 23:38 («ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος»)!

     • (δ) Άμεση διακειμενική και λεκτική σύγκλιση με την καταστροφή των Σοδόμων: Η υπολογιστική αντιπαραβολή λεξιλογίου και θεματικής στη βάση NoBias συνδέει απευθείας το Κατά Ματθαίον 22:7 με την καταστροφή των Σοδόμων στο Κατά Λουκάν 17:29 («ᾗ δὲ ἡμέρᾳ ἐξῆλθεν Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξεν πῦρ καὶ θεῖον ἀπʼ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν πάντας»), καθώς και με την Επιστολή Ιούδα 7, το Β' Πέτρου 2:6 και το Κατά Ματθαίον 21:41!

   • Και στο Κατά Λουκάν 21:20, 22, 24 (σε συνδυασμό με τα Κατά Ματθαίον 23:36-38, 24:2, 21, 34 και Κατά Λουκάν 19:43-44), ο Ιησούς εξηγεί ρητά γιατί επήλθε αυτή η πολιορκία, η πρωτοφανής θλίψη («θλῖψις μεγάλη οἵα οὐ γέγονεν ἀπʼ ἀρχῆς κόσμου», Κατά Ματθαίον 24:21) και η αιχμαλωσία επί «τὴν γενεὰν ταύτην» (23:36):

     Κατά Λουκάν 21:20, 22, 24: «Ὅταν δὲ ἴδητε κυκλουμένην ὑπὸ στρατοπέδων Ἰερουσαλήμ, τότε γνῶτε ὅτι ἤγγικεν ἡ ἐρήμωσις αὐτῆς... ὅτι ἡμέραι ἐκδικήσεως αὗταί εἰσιν τοῦ πλησθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα... καὶ πεσοῦνται στόματι μαχαίρης καὶ αἰχμαλωτισθήσονται εἰς τὰ ἔθνη πάντα, καὶ Ἰερουσαλὴμ ἔσται πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν, ἄχρι οὗ πληρωθῶσιν καιροὶ ἐθνῶν.»

2. «Τοῦ Πλησθῆναι Πάντα τὰ Γεγραμμένα»: Η Ονομαστική Σύνδεση με τα Σόδομα και τη Γόμορρα μέσα στον Ίδιο τον Μωσαϊκό Νόμο και στους Προφήτες (Δευτερονόμιον 28:49, 52 & 29:22, 24, Ησαΐας 1:7, 9-10 / Προς Ρωμαίους 9:29, Θρήνοι 4:6, 11, Αποκάλυψη 11:8):

   • Ποια ήταν αυτά «πάντα τὰ γεγραμμένα» στον Νόμο του Μωυσή και στους Προφήτες που εκπληρώθηκαν το 70 μ.Χ.; Όταν αναζητήσουμε στη βάση των Εβδομήκοντα τις κυρώσεις της Διαθήκης του Νόμου, διαπιστώνουμε ότι ο ίδιος ο Μωυσής και οι Προφήτες συνέδεσαν ονομαστικά αυτή την πολιορκία και την πυρπόληση με τα Σόδομα και τη Γόμορρα:

     • Στο Δευτερονόμιον 28:49, 52 & 29:22, 24 (Ο'), ο Μωυσής προειδοποιεί τον υπό Νόμον Ισραήλ ότι αν εγκαταλείψει τη Διαθήκη Κυρίου, Κύριος θα επαγάγει έθνος μακρόθεν «ὡσεὶ ὅρμημα ἀετοῦ» (όπως ακριβώς τα ρωμαϊκά στρατεύματα το 70 μ.Χ.) που θα πολιορκήσει όλες τις οχυρές πόλεις του έως ότου καθαιρεθούν τα τείχη του, και οι επερχόμενες γενεές θα βλέπουν τη γη καμένη:

       Δευτερονόμιον 29:22, 24 (Ο'): «θεῖον καὶ ἅλα κατακεκαυμένον πᾶσα ἡ γῆ αὐτῆς... ὥσπερ κατεστράφη Σόδομα καὶ Γόμορρα, Αδαμα καὶ Σεβωιμ, ἃς κατέστρεψεν κύριος ἐν θυμῷ καὶ ὀργῇ... καὶ ἐροῦσιν· ὅτι κατελίποσαν τὴν διαθήκην κυρίου τοῦ θεοῦ τῶν πατέρων αὐτῶν...»

     • Στον Ησαΐα 1:7, 9-10 (χωρίο που επικαλείται ρητά ο Παύλος για τον Ισραήλ στο Προς Ρωμαίους 9:29!), οι πυρίκαυστες πόλεις του Ισραήλ παραβάλλονται ευθέως με τα Σόδομα και τη Γόμορρα ακριβώς επειδή είχαν τον Νόμο του Θεού:

       Ησαΐας 1:7, 9-10: «ἡ γῆ ὑμῶν ἔρημος, αἱ πόλεις ὑμῶν πυρίκαυστοι... καὶ εἰ μὴ κύριος σαβαὼθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα, ὡς Σόδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γόμορρα ἂν ὡμοιώθημεν. Ἀκούσατε λόγον κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε νόμον θεοῦ, λαὸς Γομόρρας.» (Πρβλ. και Αποκάλυψη Ιωάννου 11:8: «τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ἥτις καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καὶ Αἴγυπτος, ὅπου καὶ ὁ κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη»!)

     • Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σύγκριση στους Θρήνους Ιερεμίου 4:6, 11 (Ο'), όπου αντιπαραβάλλεται η ακαριαία καταστροφή των προ-Μωσαϊκών Σοδόμων με τη μακρά, οδυνηρή πολιορκία, τον λιμό, τη σφαγή και την πυρπόληση της Σιών:

       Θρήνοι Ιερεμίου 4:6, 11: «καὶ ἐμεγαλύνθη ἀνομία θυγατρὸς λαοῦ μου ὑπὲρ ἀνομίας Σοδόμων, τῆς κατεστραμμένης ὥσπερ σπουδῇ, καὶ οὐκ ἐπόνεσαν ἐν αὐτῇ χεῖρας... συνετέλεσεν κύριος θυμὸν αὐτοῦ, ἐξέχεεν θυμὸν ὀργῆς αὐτοῦ καὶ ἀνῆψεν πῦρ ἐν Σιὼν καὶ κατέφαγεν τὰ θεμέλια αὐτῆς.»

       Ακόμη και στο ιστορικό πεδίο, τα άνομα Σόδομα καταστράφηκαν μέσα σε μία στιγμή («ὥσπερ σπουδῇ», χωρίς ανθρώπινα χέρια πολιορκητών), ενώ η υπό Νόμον Ιερουσαλήμ υπέστη πολύμηνη πολιορκία, λιμό, σφαγή, λεηλασία και ολοσχερή πυρπόληση!

3. Η Ακριβής Αντιστοιχία των «Δούλων / Παίδων του Θεού» στα Προ-Μωσαϊκά Σόδομα (Γένεσις 19:1-19) και στην Υπό Νόμον Ιουδαία (Προς Φιλιππησίους 2:7, Ησαΐας 49:3-6, Κατά Ματθαίον 22:3-6), και η 40ετής Μακροθυμία μετά το «Τεθυμένα» (Β' Παραλειπομένων 36:15-19):

   • Η αντιπαραβολή της αφήγησης των Σοδόμων στους Εβδομήκοντα με το Κατά Ματθαίον 21:33–22:7 και τη χριστολογία της Καινής Διαθήκης αποκαλύπτει μια πλήρη αντιστοιχία 1-προς-1 σε τρία επίπεδα:

     • (α) Στα Προ-Μωσαϊκά Σόδομα (Γένεσις 19:1-19 (Ο')): Ο Θεός δεν έκαψε τα Σόδομα απροειδοποίητα· έστειλε πρώτα τους δύο απεσταλμένους αγγέλους Του (Γένεσις 19:13: «καὶ ἀπέστειλεν ἡμᾶς κύριος ἐκτρῖψαι αὐτήν» — οι οποίοι στην Αποκάλυψη Ιωάννου 22:9 αυτοπροσδιορίζονται ρητά ως δούλοι του Θεού: «σύνδουλός σού εἰμι καὶ τῶν ἀδελφῶν σου τῶν προφητῶν»!), ενώ μέσα στην πόλη ο δίκαιος Λωτ — ο οποίος αυτοαποκαλείται δύο φορές «ὁ παῖς» (δούλος) στα Γένεσις 19:2 («εἰς τὸν οἶκον τοῦ παιδὸς ὑμῶν») και Γένεσις 19:19 («ἐπειδὴ εὗρεν ὁ παῖς σου ἔλεος ἐναντίον σου») — εξέρχεται τη νύχτα για να καλέσει τους γαμβρούς του σε σωτηρία! Μέσα στα Σόδομα καταγράφονται οι δύο ακριβώς αντιδράσεις που περιγράφει ο Ιησούς στο Κατά Ματθαίον 22:5-6: πρώτον, περιφρονητική αδιαφορία στην κλήση, καθώς οι γαμβροί του Λωτ αντιμετώπισαν την πρόσκληση εξόδου σαν αστείο (Γένεσις 19:14: «ἀνάστητε καὶ ἐξέλθατε ἐκ τοῦ τόπου τούτου ὅτι ἐκτρίβει κύριος τὴν πόλιν· ἔδοξεν δὲ γελοιάζειν ἐναντίον τῶν γαμβρῶν αὐτοῦ»), όπως ακριβώς στο Κατά Ματθαίον 22:5 («οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον»)· και δεύτερον, βίαιη ύβρις κατά των απεσταλμένων, καθώς οι άνδρες των Σοδόμων περικύκλωσαν την οικία για να κακοποιήσουν τους απεσταλμένους και τον Λωτ (Γένεσις 19:9: «νῦν οὖν σὲ κακώσομεν μᾶλλον ἢ ἐκείνους καὶ παρεβιάζοντο τὸν ἄνδρα τὸν Λωτ σφόδρα»), όπως στο Κατά Ματθαίον 22:6 («κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν»)!

     • (β) Στην Υπό Νόμον Ιουδαία — Ο Ιησούς Χριστός Ταυτόχρονα Υιός-Νυμφίος ΚΑΙ «Δοῦλος / Παῖς Θεοῦ» που Καλούσε την Ιερουσαλήμ: Στο δίπτυχο Κατά Ματθαίον 21:33-41 και 22:1-14, ο Ιησούς Χριστός είναι αφενός «ὁ υἱὸς αὐτοῦ» υπέρ του οποίου τελούνται οι γάμοι (22:2) και τον οποίο εκβάλλουν έξω του αμπελώνος και φονεύουν (Κατά Ματθαίον 21:39: «καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν»), αφετέρου δε στην επίγεια αποστολή Του στην Ιουδαία ήλθε «μορφὴν δούλου λαβών» (Προς Φιλιππησίους 2:7: «ἀλλʼ ἑαυτὸν ἐκένωσεν μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος»), ως ο προφητευμένος «δοῦλος / παῖς Κυρίου» που στάλθηκε να καλέσει και να συνάξει τον Ισραήλ (Ησαΐας 49:3, 5-6 (Ο'): «δοῦλός μου εἶ σύ, Ισραηλ... ὁ πλάσας με ἐκ κοιλίας δοῦλον ἑαυτῷ τοῦ συναγαγεῖν τὸν Ιακωβ καὶ Ισραηλ πρὸς αὐτόν... μέγα σοί ἐστιν τοῦ κληθῆναί σε παῖδά μου»· Κατά Ματθαίον 12:18: «ἰδοὺ ὁ παῖς μου ὃν ᾑρέτισα»· Κατά Ματθαίον 20:28: «οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν»· Πράξεις Αποστόλων 3:26: «ὑμῖν πρῶτον ἀναστήσας ὁ θεὸς τὸν παῖδα αὐτοῦ ἀπέστειλεν αὐτὸν εὐλογοῦντα ὑμᾶς ἐν τῷ ἀποστρέφειν ἕκαστον ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν»· Προς Ρωμαίους 15:8)! Ακόμη και η λεκτική διατύπωση της άρνησης ταυτίζεται κατά λέξη: το «καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν» του Κατά Ματθαίον 22:3 απαντά στο «ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου... καὶ οὐκ ἠθελήσατε» του Κατά Ματθαίον 23:37, ενώ η Αποκάλυψη Ιωάννου 11:8 ονομάζει την Ιερουσαλήμ που σταύρωσε τον Κύριο «πνευματικῶς Σόδομα»!

     • (γ) Η 40ετής Μακροθυμία μετά το «Τεθυμένα» (Κατά Ματθαίον 22:4, 30–70 μ.Χ.) και το Πρότυπο Πέντε (5) Βημάτων του Β' Παραλειπομένων 36:15-19 : Ακόμη και μετά τη Θυσία του Σταυρού το 30/33 μ.Χ. ( Κατά Ματθαίον 22:4 : « οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα καὶ πάντα ἕτοιμα » — Μετοχή Παρακειμένου Παθητικής του θύω , πρβλ. Α' Κορινθίους 5:7 : « καὶ γὰρ τὸ πάσχα ἡμῶν ἐτύθη Χριστός » ), ο Θεός χάρισε σαράντα (40) έτη μακροθυμίας (30–70 μ.Χ.) στέλνοντας «ἄλλους δούλους» (τους αποστόλους) να καλέσουν ξανά την Ιερουσαλήμ! Όταν όμως οι μεν αδιαφόρησαν ( 22:5 «ἀμελήσαντες» — ρήμα που απαντά μόλις 4 φορές στην Κ.Δ., σε ευθεία σύνδεση με τα Προς Εβραίους 2:3 « πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας » και Προς Εβραίους 8:9 « ὅτι αὐτοὶ οὐκ ἐνέμειναν ἐν τῇ διαθήκῃ μου, κἀγὼ ἠμέλησα αὐτῶν, λέγει κύριος » ), οι δε «κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν» ( 22:6 ), εκπληρώθηκε το 70 μ.Χ. το ακριβές ιστορικό πρότυπο πέντε (5) βημάτων του Β' Παραλειπομένων 36:15-19 (όπως στην πρώτη πυρπόληση του 586 π.Χ.): (1) αποστολή προφητών και αγγέλων (36:15 / Ματθ. 22:3-4), (2) χλευασμός και εξουδένωση των απεσταλμένων (36:16 / 22:5-6), (3) οργή επί την αποστασία «ἕως οὐκ ἦν ἴαμα» (36:16 / «ὁ δὲ βασιλεὺς ὠργίσθη», 22:7), (4) αποστολή ξένου στρατού και θανάτωση εν ρομφαία (36:17 / «πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσεν τοὺς φονεῖς ἐκείνους», 22:7), και (5) εμπρησμός της πόλης με τον ίδιο ακριβώς ρηματικό τύπο Αορίστου («ἐνέπρησεν»):

       Β' Παραλειπομένων 36:19: «καὶ ἐνέπρησεν τὸν οἶκον κυρίου καὶ κατέσκαψεν τὸ τεῖχος Ιερουσαλημ καὶ τὰς βάρεις αὐτῆς ἐνέπρησεν ἐν πυρί...» (πρβλ. Δ' Βασιλειών 25:9 , Ιερεμίας 52:13 )!

4. Οι Τέσσερις (4) Διακριτές Βιβλικές Διαστάσεις που Συνδέουν την Κρίση της Πόλης της Διαθήκης (70 μ.Χ.), τη Θυσία του Χριστού «Ἔξω τῆς Πύλης», το Άνοιγμα των «Διεξόδων τῶν Ὁδῶν» στα Έθνη και την Τελική Αποκατάσταση:

   • Για να μην υπάρξει καμία απολύτως σύγχυση στον αναγνώστη, πρέπει να διακρίνουμε με απόλυτη λογική ακρίβεια τις τέσσερις (4) διαφορετικές βιβλικές διαστάσεις που συναντώνται σε αυτά τα χωρία (καθώς η καθεμία επιτελεί διαφορετικό θεσμικό και σωτηριολογικό ρόλο):

     • 1η Διάσταση — Η Γραπτή Έννομη Κύρωση του Μωσαϊκού Νόμου επί της Αποστατημένης Πόλης της Διαθήκης (Δευτερονόμιον 13:16-17 (Ο'), Λευιτικόν 21:9, Ιεζεκιήλ 16:41, Κατά Ματθαίον 22:7): Γιατί το προφητικό κείμενο χρησιμοποιεί ειδικά το ρήμα «ἐνέπρησεν» για την Ιερουσαλήμ του 70 μ.Χ.; Διότι στη μοναδική εμφάνιση του ρήματος ἐνπίμπρημι σε ολόκληρο το Δευτερονόμιο (Δευτερονόμιον 13:16-17 (Ο')), ο ίδιος ο Μωσαϊκός Νόμος προέβλεπε ρητά για οποιαδήποτε πόλη του Ισραήλ αποστατήσει από τον Κύριο: «ἀναιρῶν ἀνελεῖς πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ ἐν φόνῳ μαχαίρας... καὶ ἐμπρήσεις τὴν πόλιν ἐν πυρί»! Παράλληλα, στο Λευιτικόν 21:9 (Ο') η θυγατέρα ιερέα που εκπορνεύεται βεβηλώνοντας το όνομα του Πατέρα της «ἐπὶ πυρὸς κατακαυθήσεται» — διάταξη την οποία ο προφήτης εφαρμόζει ονομαστικά στην Ιερουσαλήμ στο Ιεζεκιήλ 16:41 (Ο') («καὶ ἐμπρήσουσιν τοὺς οἴκους σου πυρὶ καὶ ποιήσουσιν ἐν σοὶ ἐκδικήσεις ἐνώπιον γυναικῶν πολλῶν, καὶ ἀποστρέψω σε ἐκ τῆς πορνείας σου», επτά μόλις στίχους πριν από τη σύγκριση με τα Σόδομα στο 16:48-55!). Επομένως, η πυρπόληση του 70 μ.Χ. δεν ήταν αυθαίρετη εκδίκηση, αλλά η ακριβής εκτέλεση της γραπτής κύρωσης του Νόμου του Μωυσή.

     • 2η Διάσταση — Η Λυτρωτική Θυσία του Ιδίου του Ιησού Χριστού «Ἔξω τῆς Πύλης» και η Έξοδος από την Επίγεια Παρεμβολή (Προς Εβραίους 13:11-14, Λευιτικόν 16:27): Εδώ δεν έχουμε νόμο καταστροφής πάνω σε πόλη, αλλά το πρόσωπο και τη θυσία του ίδιου του Ιησού Χριστού σε αντιδιαστολή με την επίγεια Ιερουσαλήμ! Στην Ημέρα του Εξιλασμού (Λευιτικόν 16:27 (Ο'): «ἐξοίσουσιν αὐτὰ ἔξω τῆς παρεμβολῆς καὶ κατακαύσουσιν αὐτὰ ἐν πυρί»), τα σώματα των ζώων της θυσίας περί αμαρτίας καίγονταν έξω από το στρατόπεδο. Το Προς Εβραίους 13:11-14 εξηγεί ότι αυτό εκπληρώθηκε λυτρωτικά στον Ιησού Χριστό:

       Προς Εβραίους 13:11-14: «ὧν γὰρ εἰσφέρεται ζῴων τὸ αἷμα περὶ ἁμαρτίας εἰς τὰ ἅγια διὰ τοῦ ἀρχιερέως, τούτων τὰ σώματα κατακαίεται ἔξω τῆς παρεμβολῆς. Διὸ καὶ Ἰησοῦς, ἵνα ἁγιάσῃ διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὸν λαόν, ἔξω τῆς πύλης ἔπαθεν. τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες· οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.»

       Ο Χριστός, ως η αληθινή θυσία περί αμαρτίας («τεθυμένα», Ματθ. 22:4), έπαθε έξω από την πύλη της επίγειας Ιερουσαλήμ για να αγιάσει τον λαό με το δικό Του αίμα, καλώντας τους πιστούς να βγουν έξω από το παλαιό επίγειο θρησκευτικό σύστημα προς Αυτόν πριν επέλθει η ιστορική πτώση της επίγειας πόλης το 70 μ.Χ.!

     • 3η Διάσταση — Ο Σωτηριολογικός Σκοπός μετά την Πτώση του Κλειστού Τείχους: Το Άνοιγμα των «Διεξόδων τῶν Ὁδῶν» προς Όλα τα Έθνη (Κατά Ματθαίον 23:13 & 22:8-9): Η τρίτη αυτή διάσταση δεν αφορά φωτιά, αλλά την ιστορική και σωτηριολογική συνέπεια μετά την πτώση του κλειστού θρησκευτικού τείχους. Όσο το ιερατικό κατεστημένο έκλεινε τη Βασιλεία των Ουρανών μπροστά στους ανθρώπους (Κατά Ματθαίον 23:13: «κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων»), η πρόσκληση έμενε εγκλωβισμένη. Μόλις όμως η πτώση της επίγειας πόλης (22:7) γκρεμίζει το κλειστό φράγμα, «τότε» (22:8-9) ανοίγουν διάπλατα τα σταυροδρόμια («αἱ διέξοδοι τῶν ὁδῶν») ώστε η κλήση του Ευαγγελίου να βγει ανεμπόδιστα σε όλα τα έθνη!

     • 4η Διάσταση — Ο Παιδαγωγικός Σκοπός του Ιστορικού Υποδείγματος («Δεῖγμα») και η Κατάληξη στην Κοινή Αποκατάσταση (Επιστολή Ιούδα 7, Α' Κορινθίους 3:13-15, Ιεζεκιήλ 16:41, 53-63): Τόσο η ιστορική καταστροφή των Σοδόμων («πρόκεινται δεῖγμα», Ιούδα 7· «ὑπόδειγμα», Β' Πέτρου 2:6) όσο και η ιστορική κρίση της Ιερουσαλήμ λειτουργούν ως δημόσιο ορατό παιδαγωγικό παράδειγμα, το οποίο στον προφήτη Ιεζεκιήλ αποσκοπεί ρητά στη θεραπευτική επιστροφή από την αποστασία («καὶ ἀποστρέψω σε ἐκ τῆς πορνείας σου», Ιεζεκιήλ 16:41) και καταλήγει στην κοινή Αποκατάσταση και των δύο (Ιεζεκιήλ 16:55)!

5. Το Άνοιγμα στις «Διεξόδους τῶν Ὁδῶν» και η Κειμενική Ανάλυση του «Πονηρούς τε καὶ Ἀγαθούς» (Κατά Ματθαίον 22:8-14 — Η Οριστική Άρση του Περιορισμού του Κατά Ματθαίον 10:5):

   • Αμέσως μετά το κλείσιμο του παλαιού συστήματος στο 22:7, τα εδάφια Κατά Ματθαίον 22:8-10 καταγράφουν τη μεγάλη σωτηριολογική καμπή, όπου η σάρωση της βάσης NoBias αναδεικνύει τέσσερα (4) καθοριστικά στοιχεία:

     • (α) Το δεύτερο άπαξ λεγόμενον «διέξοδος» (1 εμφάνιση στην Κ.Δ.) ως άρση του Κατά Ματθαίον 10:5 : Το ουσιαστικό «διέξοδος» ( « πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους » , Κατά Ματθαίον 22:9 ) απαντάται μόνο μία (1) φορά στην Καινή Διαθήκη και δηλώνει τα ανοιχτά σταυροδρόμια και τις διεξόδους όπου οι οδοί της πόλης βγαίνουν έξω προς όλα τα έθνη — αίροντας οριστικά τον προσωρινό περιορισμό του Κατά Ματθαίον 10:5 ( «εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε» ) και ανοίγοντας τον δρόμο προς το Κατά Ματθαίον 28:19 («πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη»)!

     • (β) Η εσκεμμένη πρόταξη του «πονηρούς» πριν από το «ἀγαθούς» — Αποκλειστική Ταύτιση με το Κατά Ματθαίον 5:45 : Σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη υπάρχουν μόνο έντεκα (11) εδάφια που συνδυάζουν τις λέξεις πονηρός και ἀγαθός · από αυτά, μόνο δύο (2) σε ολόκληρη την Αγία Γραφή ενώνουν τις δύο ομάδες ως αποδέκτες της καθολικής χάριτος του Πατέρα — και και στα δύο ο Ματθαίος τοποθετεί επίτηδες πρώτα τους «πονηρούς» και έπειτα τους «ἀγαθούς» : στο Κατά Ματθαίον 5:45 ( « ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους » ) και στο Κατά Ματθαίον 22:10 («συνήγαγον πάντας οὓς εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς»)!

     • (γ) Ποιοι είναι οι «πονηροί» και ποιοι οι «ἀγαθοί» στις διεξόδους των οδών: «Πονηρούς» είναι οι άνθρωποι έξω από τα τείχη της Μωσαϊκής πολιτείας με βαρύ αμαρτωλό παρελθόν — το ηθικό προφίλ των τελωνών και των πορνών (Κατά Ματθαίον 21:31: «οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ»), των πρώην ειδωλολατρών και αδίκων των εθνών (Α' Κορινθίους 6:11 — η πρώτη σε ισχύ διασταυρούμενη παραπομπή της βάσης NoBias για το Κατά Ματθαίον 22:10: «καὶ ταῦτά τινες ἦτε· ἀλλʼ ἀπελούσασθε, ἀλλʼ ἡγιάσθητε, ἀλλʼ ἐδικαιώθητε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν τῷ πνεύματι τοῦ θεοῦ ἡμῶν»!), ακόμη και το ηθικό προφίλ των προ-Μωσαϊκών Σοδόμων! «Τε καὶ ἀγαθούς» είναι οι άνθρωποι ανάμεσα στα έθνη χωρίς τον Μωσαϊκό Νόμο που έπρατταν εκ φύσεως το αγαθό κατά τη συνείδησή τους (Προς Ρωμαίους 2:14: «ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῶσιν», Πράξεις Αποστόλων 10:35: «ἀλλʼ ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτὸς αὐτῷ ἐστιν», Κατά Λουκάν 8:15). Η δε φράση «συνήγαγον πάντας» του 22:10 συνδέεται λεκτικά απευθείας με τη σαγήνη του Κατά Ματθαίον 13:47 («ἐκ παντὸς γένους συναγαγούσῃ») και τη σύναξη όλων των εθνών στο Κατά Ματθαίον 25:32!

     • (δ) Η Διπλή Σωτηριολογική Δικλίδα (Κατά Ματθαίον 22:10 + 22:11-14): Αφενός κανένα αμαρτωλό παρελθόν («πονηρούς»!) δεν αποκλείει κανέναν από τη δωρεάν κλήση και την είσοδο στο τραπέζι του Γάμου (22:10)· αφετέρου όμως καμία προηγούμενη φυσική καλοσύνη («ἀγαθούς») δεν αρκεί από μόνη της χωρίς το δωρεάν βασιλικό «ἔνδυμα γάμου» της δικαιοσύνης του Χριστού (Κατά Ματθαίον 22:11-14, Αποκάλυψη Ιωάννου 19:8: «καὶ ἐδόθη αὐτῇ ἵνα περιβάληται βύσσινον λαμπρὸν καθαρόν· τὸ γὰρ βύσσινον τὰ δικαιώματα τῶν ἁγίων ἐστίν» — γι' αυτό και όσοι κλητοί περιφρονήσουν το δωρεάν ένδυμα εκπίπτουν από την Πρώτη Ανάσταση της Απαρχής στο «σκότος τὸ ἐξώτερον», ενώ παραμένουν αντικείμενο θεραπείας «ὡς διὰ πυρός», Α' Κορινθίους 3:15)!

Β. Ο 2ος (Εσχατολογικός) Ορίζοντας στον Μέλλοντα Αιώνα: Γιατί το «Ἐν Ἡμέρᾳ Κρίσεως» του Κατά Ματθαίον 10:15 Αποκλείεται Μαθηματικά να Εξαντλείται στο 70 μ.Χ.!

Εδώ όμως ο αλγόριθμος υψώνει έναν απαράβατο φραγμό χρονικής λογικής, προστατεύοντας την έρευνα από το σφάλμα του ακραίου παρελθοντισμού (της θεωρίας δηλαδή ότι όλες οι προφητείες της Καινής Διαθήκης και η «ἡμέρα κρίσεως» του Κατά Ματθαίον 10:15 εξαντλήθηκαν τάχα αποκλειστικά το 70 μ.Χ. χωρίς μελλοντική ανάσταση νεκρών):

1. Η «Ἡμέρα Κρίσεως» Ορίζεται Ρητά από τον Ιησού ως Κοινή Ανάσταση Νεκρών (Κατά Ματθαίον 12:41-42 & Κατά Ιωάννην 5:28-29):

   • Στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο μετά τα 10:15 και 11:22-24, στο Κατά Ματθαίον 12:41-42, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ορίζει τι ακριβώς θα συμβεί «ἐν τῇ κρίσει» χρησιμοποιώντας δύο ρητά ρήματα Αναστάσεως νεκρών («ἀναστήσονται» και «ἐγερθήσεται») σε Οριστική Μέλλοντα:

     Κατά Ματθαίον 12:41-42: «ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης... βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης...»

   • Το έτος 70 μ.Χ. δεν αναστήθηκαν ούτε οι κάτοικοι των Σοδόμων (που ήταν ήδη νεκροί επί 2.000 έτη!), ούτε οι άνδρες της Νινευή, ούτε η βασίλισσα του Νότου! Επιπλέον, στο Κατά Ματθαίον 11:23-24 ο Ιησούς διαχωρίζει ρητά την ιστορική πτώση της Καφαρναούμ («ἕως ᾅδου καταβήσῃ») από τη μελλοντική κοινή Ανάσταση της Κρίσεως («πλὴν λέγω ὑμῖν ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί», πρβλ. Κατά Ιωάννην 5:28-29: «πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσουσιν τῆς φωνῆς αὐτοῦ καὶ ἐκπορεύσονται... εἰς ἀνάστασιν κρίσεως»)!

2. Τι Συμβαίνει λοιπόν στην Ανάσταση της Κρίσεως σε Όσους Πέθαναν το 70 μ.Χ. (και στις Πόλεις του Ισραήλ) και Πού Καταλήγουν;

   • Όσοι Ιουδαίοι της γενεάς εκείνης πέθαναν (είτε φυσικά είτε μέσα στην πολιορκία του 70 μ.Χ.) εξόφλησαν με τον φυσικό τους θάνατο το Αδαμιαίο ποινικό χρέος («ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας», Προς Ρωμαίους 6:7) — δεν τους περιμένει καμία δεύτερη θανατική ποινή!

   • Στη μελλοντική Ανάσταση της Κρίσεως («ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως») εγείρονται μαζί με τους κατοίκους των προ-Μωσαϊκών Σοδόμων, της Τύρου, της Σιδώνας και της Νινευή: εκεί, επειδή είχαν λάβει τον Μωσαϊκό Νόμο και την αυτοπρόσωπη επίσκεψη του Μεσσία (Κατά Λουκάν 12:47-48), διέρχονται βαθύτερο έλεγχο συνείδησης και βαρύτερη θεραπευτική εντροπή μετανοίας, βλέποντας τα περιφρονημένα άνομα Σόδομα να αποκαθίστανται δίπλα τους! Αυτό ακριβώς προφητεύει λέξη προς λέξη ο Ιεζεκιήλ 16:52, 62-63 (Ο'): «καὶ σὺ αἰσχύνθητι καὶ λαβὲ τὴν ἀτιμίαν σου ἐν τῷ δικαιῶσαί σε τὰς ἀδελφάς σου... ὅπως μνησθῇς καὶ αἰσχυνθῇς καὶ μὴ ᾖ σοι ἔτι ἀνοῖξαι τὸ στόμα σου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀτιμίας σου ἐν τῷ ἐξιλάσκεσθαί μέ σοι κατὰ πάντα ὅσα ἐποίησας, λέγει κύριος» (πρβλ. και Ζαχαρίας 12:10: «καὶ ἐκχεῶ ἐπὶ τὸν οἶκον Δαυὶδ καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Ἰερουσαλὴμ πνεῦμα χάριτος καὶ οἰκτιρμοῦ, καὶ ἐπιβλέψονται πρός με ἀνθʼ ὧν κατωρχήσαντο»)!

   • Και προσέξτε τη μαθηματική σφραγίδα του κειμένου: και οι τρεις προφητείες για την καταστροφή του 70 μ.Χ. και την πώρωση του Ισραήλ φέρουν ρητό χρονικό σύνδεσμο ολοκλήρωσης («ἄχρι οὗ» / «ἕως ἄν» = μέχρι να):

     • Κατά Λουκάν 21:24: «καὶ Ἰερουσαλὴμ ἔσται πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν, ἄχρι οὗ πληρωθῶσιν καιροὶ ἐθνῶν.»

     • Κατά Ματθαίον 23:38-39: «ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. λέγω γὰρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπʼ ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου.»

     • Προς Ρωμαίους 11:25-26: «πώρωσις ἀπὸ μέρους τῷ Ἰσραὴλ γέγονεν ἄχρι οὗ τὸ πλήρωμα τῶν ἐθνῶν εἰσέλθῃ καὶ οὕτως πᾶς Ἰσραὴλ σωθήσεται.»

Τι Αποδείχθηκε Μέχρι Εδώ

• Το Κατά Ματθαίον 10:14-23 και το Κατά Ματθαίον 22:3-10 συγκροτούν μια ενιαία, αδιάσπαστη αλυσίδα (1 στις 256 συνδυαστικές εκδοχές): στον 1ο (ιστορικό) ορίζοντα, τόσο στα προ-Μωσαϊκά Σόδομα (Γένεσις 19:1-19: οι απεσταλμένοι άγγελοι και ο Λωτ ως «παῖς») όσο και στην υπό Νόμον Ιουδαία (όπου ο Χριστός ήλθε ως «δοῦλος / παῖς Θεοῦ» καλώντας, Προς Φιλιππησίους 2:7, Ησαΐας 49:3-6, Πράξεις 3:26, ακολουθούμενος από 40 έτη μακροθυμίας των αποστόλων μετά το «τεθυμένα», 22:4), οι δούλοι του Θεού αντιμετώπισαν αδιαφορία («γελοιάζειν» / «ἀμελήσαντες») και βίαιη ύβρη ή φόνο («φονεῖς», Πράξεις 3:14-15, 7:52-53, Αποκάλυψη 11:8). Αυτό έφερε το 70 μ.Χ. την έγγραφη κύρωση του Μωσαϊκού Νόμου επί της αποστατημένης πόλης (Δευτερονόμιον 13:16-17, 29:22 (Ο'), Β' Παραλειπομένων 36:15-19, Κατά Ματθαίον 22:7 «ἐνέπρησεν»), ενώ ο ίδιος ο Χριστός είχε ήδη προσφέρει τη λυτρωτική Του θυσία περί αμαρτίας «ἔξω τῆς πύλης» (Προς Εβραίους 13:11-14), και μετά την πτώση του κλειστού τείχους άνοιξαν οι «διέξοδοι τῶν ὁδῶν» σε «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» (Κατά Ματθαίον 22:8-10 = 5:45, άρση του 10:5). Ταυτόχρονα, στον 2ο (εσχατολογικό) ορίζοντα, η «ἡμέρα κρίσεως» του Κατά Ματθαίον 10:15 είναι η μελλοντική κοινή Ανάσταση Κρίσεως (Κατά Ματθαίον 12:41-42), όπου τόσο τα Σόδομα όσο και ο Ισραήλ οδηγούνται μέσω αναλογικής παιδείας στην τελική εξιλέωση και αποκατάσταση (Κατά Λουκάν 21:24, Κατά Ματθαίον 23:39, Ιεζεκιήλ 16:41, 55, 63, Προς Ρωμαίους 11:25-26).

7. Ερώτηση 6η: Πώς το Κατά Ματθαίον 10:15 Καταρρίπτει Μαθηματικά τόσο τον Άμεσο Αφανισμό όσο και την Αιώνια Κόλαση και Κλειδώνει στην Αποκατάσταση;

Ερώτηση: Μήπως τελικά το Κατά Ματθαίον 10:15 (σε συνδυασμό με το Ιούδα 7, όπου τα Σόδομα «πρόκεινται δεῖγμα πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι») ανατρέπει την Αποκατάσταση;

Απάντηση: Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Το Κατά Ματθαίον 10:15 και 11:23-24 αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα λογικά και προφητικά κλειδιά ολόκληρης της Αγίας Γραφής, διότι καταρρίπτει ταυτόχρονα και τις δύο ανθρώπινες ακρότητες (τόσο τον Άμεσο Οριστικό Αφανισμό χωρίς Ανάσταση όσο και τον Ατελεύτητο Βασανισμό) και κλειδώνει μαθηματικά στην Αποκατάσταση:

1. Μαθηματική Αναίρεση του Άμεσου Οριστικού Αφανισμού χωρίς Ανάσταση:

   • Τα Σόδομα και η Γόμορρα είχαν καταστραφεί ιστορικά με πυρ και θείον στις ημέρες του Αβραάμ (Γένεσις 19:24: «καὶ κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον καὶ πῦρ παρὰ κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ»), περίπου 2.000 χρόνια πριν μιλήσει ο Ιησούς Χριστός, και είχαν τεφρωθεί (Β' Πέτρου 2:6).

   • Κι όμως, 2.000 χρόνια μετά τον ιστορικό τους θάνατο, ο Ιησούς χρησιμοποιεί Οριστική Μέλλοντα («ἀνεκτότερον ἔσται... ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως»)! Αν ο θάνατος των Σοδόμων στη Γένεση 19 ήταν οριστική εκμηδένιση χωρίς ανάσταση, τότε στην Ημέρα της Κρίσεως δεν θα υπήρχαν ούτε οι Σοδομίτες ούτε οι κάτοικοι της Καφαρναούμ (μηδέν ίσον μηδέν), και κανένας συγκριτικός βαθμός «ἀνεκτότερον» δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Άρα, οι κάτοικοι των Σοδόμων ανίστανται στην Ανάσταση της Κρίσεως (Κατά Ιωάννην 5:28-29, Β' Πέτρου 2:9).

2. Μαθηματική και Ηθική Αναίρεση του Ατελεύτητου Βασανισμού:

   • Πρώτον, αν τόσο οι κάτοικοι των Σοδόμων όσο και οι κάτοικοι των πόλεων του Ισραήλ ρίχνονταν σε ατελεύτητο βασανισμό απείρου χρόνου, τότε αφενός άπειρο ίσον άπειρο, και αφετέρου ο αιώνιος βασανισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί «ἀνεκτότερος» (από το ἀνέχομαι = υποφερτός, βαστακτός)!

   • Δεύτερον — και συγκλονιστικότερο όλων — διαβάστε τι βεβαιώνει ενόρκως ο Παντογνώστης Ιησούς Χριστός για τους κατοίκους των Σοδόμων στο Κατά Ματθαίον 11:23:

     Κατά Ματθαίον 11:23: «ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμεινεν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.»

   • Ο ίδιος ο Κριτής βεβαιώνει ότι αν οι κάτοικοι των Σοδόμων είχαν δει τις δυνάμεις Του, θα είχαν μετανοήσει και θα είχαν σωθεί (όπως ακριβώς και η Τύρος και η Σιδώνα «πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ μετενόησαν», 11:21)! Θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Θεός της δικαιοσύνης και της αγάπης να στερήσει από τα προ-Μωσαϊκά Σόδομα τόσο τον Νόμο όσο και αυτές τις δυνάμεις στον πρώτο τους βίο και κατόπιν να τα βασανίζει αιώνια επειδή δεν είδαν αυτό που ο Ίδιος γνωρίζει ότι θα τα οδηγούσε σε μετάνοια; Μόνο στην Ανάσταση της Κρίσεως, όπου θα γνωρίσουν επιτέλους τον Χριστό και τις δυνάμεις Του, εκπληρώνεται η δικαιοσύνη του Θεού!

3. Το Διπλό Προφητικό Κλείδωμα της Γραφής (Ιεζεκιήλ 16:53-55 + Προς Ρωμαίους 11:26, 32):

   • Η Αγία Γραφή δεν μας αφήνει να υποθέσουμε τι θα συμβεί τελικά στα δύο μέρη της σύγκρισης του Κατά Ματθαίον 10:15 (στα προ-Μωσαϊκά εθνικά Σόδομα και στις υπό Νόμον πόλεις του Ισραήλ), αλλά το προφητεύει ρητά με Οριστική Μέλλοντα:

     • Για μεν τα Σόδομα (τα οποία η Επιστολή Ιούδα 7 ονομάζει «δεῖγμα πυρὸς αἰωνίου»!), τη Σαμάρεια και την Ιερουσαλήμ, ο Κύριος προφητεύει στον Ιεζεκιήλ 16:55 με το ίδιο ακριβώς ρήμα «ἀποκαθίστημι» της «ἀποκαταστάσεως πάντων» (Πράξεις 3:21):

       Ιεζεκιήλ 16:55: «καὶ ἡ ἀδελφή σου Σόδομα καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ἀποκατασταθήσονται καθὼς ἦσαν ἀπʼ ἀρχῆς, καὶ Σαμάρεια καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ἀποκατασταθήσονται καθὼς ἦσαν ἀπʼ ἀρχῆς, καὶ σὺ καὶ αἱ θυγατέρες σου ἀποκατασταθήσεσθε καθὼς ἀπʼ ἀρχῆς ἦτε.»

     • Για δε τον πωρωμένο Οίκο Ισραήλ και όλη την ανθρωπότητα που κλείστηκε προσωρινά στην απείθεια, ο απόστολος Παύλος σφραγίζει το Σχέδιο του Θεού στο Προς Ρωμαίους 11:26, 32:

       Προς Ρωμαίους 11:26, 32: «καὶ οὕτως πᾶς Ἰσραὴλ σωθήσεται, καθὼς γέγραπται· ἥξει ἐκ Σιὼν ὁ ῥυόμενος, ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπὸ Ἰακώβ... συνέκλεισεν γὰρ ὁ θεὸς τοὺς πάντας εἰς ἀπείθειαν, ἵνα τοὺς πάντας ἐλεήσῃ.»

8. Συγκεντρωτικός Πίνακας του Αλγοριθμικού Ελέγχου & Τα 14 Αποδεδειγμένα Θεωρήματα (Πορίσματα) της Μελέτης

Όταν θέσουμε στον υπολογιστικό επιλυτή λογικής της βάσης NoBias και τους οκτώ (8) εξεταζόμενους άξονες πάνω στα Κατά Ματθαίον 10:15 και Κατά Ματθαίον 22:3-10 απέναντι στα πρωτογενή γραμματικά και διακειμενικά δεδομένα της Καινής Διαθήκης και των Εβδομήκοντα, όλες οι αντιφατικές εκδοχές απορρίπτονται λόγω άμεσης σύγκρουσης με το αρχαίο κείμενο και επιβιώνει μία και μοναδική εκδοχή με μηδέν λογικές αντιφάσεις:

Τα 14 Αποδεδειγμένα Θεωρήματα (Πορίσματα) της Μελέτης

Από την παραπάνω κειμενική, παλαιογραφική και μαθηματική απόδειξη προκύπτουν αβίαστα τα εξής δεκατέσσερα (14) αποδεδειγμένα θεωρήματα (πορίσματα):

1. 1ο Θεώρημα — Συμφραζόμενα και Μη-Αντίφαση των Γραφών: Κανένα μεμονωμένο εδάφιο δεν επιτρέπεται να ερμηνεύεται αποκομμένο από το κεφάλαιό του και κανένα εδάφιο δεν μπορεί να αναιρεί τα υπόλοιπα εδάφια της Αγίας Γραφής.

2. 2ο Θεώρημα — Μαρτυρία των Αρχαιοτέρων Χειρογράφων: Τα αρχαιότερα ελληνικά χειρόγραφα (πάπυροι 3ου–4ου αι. μ.Χ. και μεγαλογράμματοι κώδικες) επιβεβαιώνουν ως γνήσια τα Κατά Ματθαίον 10:15 και Κατά Λουκάν 10:12, ενώ αποδεικνύουν ότι στο Κατά Μάρκον 6:11 η αντίστοιχη φράση προστέθηκε μεταγενέστερα από αντιγραφείς.

3. 3ο Θεώρημα — Απουσία της Λέξης «Τιμωρία» από το Αρχαίο Κείμενο και Πεπερασμένη Κρίση: Στο αρχαίο κείμενο του Κατά Ματθαίον 10:15 δεν υπάρχει πουθενά η λέξη «τιμωρία» (0 εμφανίσεις), αλλά το συγκριτικό επίθετο «ἀνεκτότερον» (πιο υποφερτό, πιο βαστακτό), που δείχνει μετρήσιμη και πεπερασμένη κρίση. Σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη η οικογένεια της λέξης «τιμωρία» απαντά μόνο τρεις φορές: δύο φορές για τη βία του Σαύλου κατά των χριστιανών (Πράξεις 22:5, 26:11) και μία φορά στο Προς Εβραίους 10:29 αποκλειστικά για όσους αγιάστηκαν και έπειτα καταπάτησαν συνειδητά τον Υιό του Θεού, ενώ οι νεότερες μεταφράσεις αντικατέστησαν αυθαίρετα δώδεκα διαφορετικές αρχαίες λέξεις με τη λέξη «τιμωρία», ακόμη και στη φράση «παιδεία εἰρήνης» (Ησαΐας 53:5).

4. 4ο Θεώρημα — Η Κλασική Διάκριση «Κόλασις» έναντι «Τιμωρίας» στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα: Στην αρχαία ελληνική γλώσσα (όπως ορίζουν ο Αριστοτέλης στη Ρητορική 1369β και ο Πλάτων στον Πρωταγόρα 324α–β), η «τιμωρία» γίνεται από θυμό για την εκδίκηση και την ικανοποίηση εκείνου που την επιβάλλει, ενώ η «κόλασις» (από το κλάδεμα του δέντρου για να δώσει καρπό) γίνεται με λογική πρόνοια για τη διόρθωση και το καλό εκείνου που την υφίσταται («τοῦ πάσχοντος ἕνεκα»), όπως φαίνεται στο «κολαζομένους» του Β' Πέτρου 2:9 και στους Ιεζεκιήλ 18:30, 43:11. Στη νέα ελληνική γλώσσα η σημασία των δύο λέξεων αντιστράφηκε κατά 180 μοίρες.

5. 5ο Θεώρημα — Αποκλειστική Αναφορά στις Υπό Νόμον Πόλεις του Ισραήλ: Η φράση «ἡ πόλις ἐκείνη» δεν αναφέρεται στον κόσμο, στα έθνη ή σε όσους δεν άκουσαν το Ευαγγέλιο, αλλά αποκλειστικά στις πόλεις του Οίκου Ισραήλ, στις οποίες και μόνο είχαν σταλεί τότε οι Δώδεκα μαθητές (Κατά Ματθαίον 10:5-6, 23, 11:20-24, 15:24).

6. 6ο Θεώρημα — Ελαφρύτερη Κρίση για την Άγνοια των Εθνών: Τα ξένα έθνη (Σόδομα, Γόμορρα, Τύρος, Σιδώνα) αναφέρονται στο πρώτο σκέλος της σύγκρισης ως παράδειγμα ανθρώπων που έζησαν σε άγνοια μετά την πτώση του Αδάμ και γι' αυτό κρίνονται πιο ελαφρά («ἀνεκτότερον» και «δαρήσεται ὀλίγας», Κατά Λουκάν 12:48). Όσοι άνθρωποι δεν άκουσαν ποτέ κήρυγμα δεν καταδικάζονται γι' αυτό, αλλά θα γνωρίσουν το αντίλυτρο του Χριστού στους καιρούς που έχει ορίσει ο Θεός (Προς Ρωμαίους 10:14, Πράξεις 16:6-7, Α' Τιμόθεον 2:4-6).

7. 7ο Θεώρημα — Νομική Ασυμμετρία Ευθύνης (Σόδομα Χωρίς Νόμο έναντι Ισραήλ Υπό Νόμον): Τα Σόδομα και η Γόμορρα κρίνονται επιεικέστερα επειδή έζησαν πάνω από 430 χρόνια πριν δοθεί ο Νόμος του Μωυσή, όπου η αμαρτία δεν καταλογίζεται ως παράβαση γραπτού Νόμου του Θεού («μὴ ὄντος νόμου», Προς Ρωμαίους 4:15, 5:13-14, Προς Γαλάτας 3:17), ενώ οι πόλεις του Ισραήλ είχαν τον γραπτό Νόμο του Μωυσή (Προς Ρωμαίους 2:12, 3:19-20, 9:4) και είδαν αυτοπροσώπως τον Χριστό και τα έργα Του (Κατά Ιωάννην 15:22, 24).

8. 8ο Θεώρημα — Μηδενική Δεύτερη Θανατική Ποινή από την Απλή Εξωτερική Ακρόαση: Χωρίς να ανοίξει ο Θεός εσωτερικά την καρδιά, ο ψυχικός άνθρωπος με κλειστή καρδιά δεν δύναται να πιστεύσει από μόνος του (Κατά Ιωάννην 12:39-40, Α' Κορινθίους 2:14). Γι' αυτό, η εξωτερική ακρόαση του κηρύγματος δεν προσθέτει καμία δεύτερη θανατική καταδίκη πέρα από τον φυσικό θάνατο, ο οποίος εξοφλεί νομικά την ποινή της αμαρτίας του Αδάμ (Προς Ρωμαίους 6:7, Κατά Ιωάννην 12:47).

9. 9ο Θεώρημα — Αντιστοιχία των Δούλων του Θεού στα Σόδομα και στην Ιουδαία και τα Σαράντα Έτη Μακροθυμίας: Όπως στα Σόδομα ο Θεός έστειλε πρώτα τους αγγέλους Του ως συνδούλους (Γένεσις 19:13, Αποκάλυψις 22:9) και τον Λωτ ως δούλο («παῖδα», Γένεσις 19:2, 19) να καλέσει σε σωτηρία, συναντώντας αδιαφορία (Γένεσις 19:14, Κατά Ματθαίον 22:5) και βία (Γένεσις 19:9, Κατά Ματθαίον 22:6), έτσι και στην Ιουδαία ο Ιησούς Χριστός ήρθε όχι μόνο ως Υιός του Βασιλιά (Κατά Ματθαίον 22:2), αλλά και με μορφή δούλου για να καλέσει την Ιερουσαλήμ (Προς Φιλιππησίους 2:7, Ησαΐας 49:3-6, Κατά Ματθαίον 12:18, 22:3, 23:37, Πράξεις 3:26). Μετά δε τη θυσία Του («τεθυμένα», Κατά Ματθαίον 22:4), ο Θεός έδωσε άλλα σαράντα χρόνια μακροθυμίας (30–70 μ.Χ.) στέλνοντας τους αποστόλους, πριν κριθούν οι φονείς των προφητών, του Δικαίου και των αποστόλων (Κατά Ματθαίον 22:7, Πράξεις 3:14-15, 7:52-53, Αποκάλυψις 11:8).

10. 10ο Θεώρημα — Πρώτος (Ιστορικός) Ορίζοντας Εκπλήρωσης το 70 μ.Χ.: Στον παρόντα αιώνα, η απόρριψη του Μεσσία και ο φόνος των απεσταλμένων Του από το ιερατικό κατεστημένο ενεργοποίησαν πάνω σε εκείνη τη γενιά τις έγγραφες κυρώσεις του Νόμου του Μωυσή με την πολιορκία και την πυρπόληση της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ. (Κατά Ματθαίον 22:7 «καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησεν» και 23:38 «ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος», σε ακριβή αντιστοιχία με το Β' Παραλειπομένων 36:15-19 και σε ονομαστική σύνδεση με τα Σόδομα στα Κατά Λουκάν 17:29, 21:20-24, Δευτερονόμιον 29:22 (Ο'), Ησαΐας 1:7-10 και Θρήνοι 4:6, 11).

11. 11ο Θεώρημα — Οι Τέσσερις (4) Διακριτές Διαστάσεις της Κρίσης της Πόλης, της Θυσίας του Χριστού «Ἔξω τῆς Πύλης», του Ανοίγματος των Οδών και της Παιδαγωγικής Αποκατάστασης: Τα χωρία που συνδέουν τα Σόδομα, τον Χριστό, την Ιερουσαλήμ του 70 μ.Χ. και την κλήση των εθνών διακρίνονται σε τέσσερις ακριβείς βιβλικές διαστάσεις:

    • Πρώτον (Έννομη κύρωση του Νόμου επί της αποστατημένης πόλης): Η πυρπόληση της επίγειας πόλης το 70 μ.Χ. εκπληρώνει τη γραπτή διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου για πόλη της Διαθήκης που αποστατεί και για ιερατική θυγατέρα που εκπορνεύεται (Δευτερονόμιον 13:16-17 (Ο'), Λευιτικόν 21:9, Ιεζεκιήλ 16:41, Κατά Ματθαίον 22:7).

    • Δεύτερον (Η λυτρωτική θυσία του ίδιου του Χριστού «ἔξω τῆς πύλης»): Σε αντιδιαστολή με την επίγεια πόλη, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός εκπλήρωσε στον Εαυτό Του τη θυσία περί αμαρτίας που καίγεται «ἔξω τῆς παρεμβολῆς» (Λευιτικόν 16:27), πάσχοντας «ἔξω τῆς πύλης» της Ιερουσαλήμ για να αγιάσει τον λαό με το δικό Του αίμα και καλώντας τους πιστούς να εξέλθουν από το παλαιό επίγειο σύστημα προς Αυτόν (Προς Εβραίους 13:11-14).

    • Τρίτον (Ο σωτηριολογικός σκοπός μετά την πτώση του κλειστού τείχους — χωρίς καμία αναφορά σε φωτιά): Η πτώση του κλειστού θρησκευτικού φραγμού που έκλεινε τη Βασιλεία των Ουρανών μπροστά στους ανθρώπους (Κατά Ματθαίον 23:13) ανοίγει πλέον διάπλατα τα σταυροδρόμια («τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν») προς όλα τα έθνη (Κατά Ματθαίον 22:8-9).

    • Τέταρτον (Ο παιδαγωγικός σκοπός του ιστορικού υποδείγματος «δεῖγμα»): Η ιστορική κρίση λειτουργεί ως δημόσιο ορατό παιδαγωγικό παράδειγμα («δεῖγμα» / «ὑπόδειγμα») με σκοπό την επιστροφή από την αποστασία και τελικό ορίζοντα την κοινή αποκατάσταση (Επιστολή Ιούδα 7, Β' Πέτρου 2:6, Ιεζεκιήλ 16:41, 55).

12. 12ο Θεώρημα — Άνοιγμα στις «Διεξόδους τῶν Ὁδῶν» και Κλήση σε «Πονηρούς τε καὶ Ἀγαθούς»: Αμέσως μετά την πτώση της κλειστής πόλης (Κατά Ματθαίον 22:7), η αποστολή στις «διεξόδους τῶν ὁδῶν» (22:9) αίρει οριστικά τον προσωρινό περιορισμό του Κατά Ματθαίον 10:5 και συνάγει όλους όσους βρέθηκαν, «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» (22:10, προτάσσοντας εσκεμμένα τους «πονηρούς» όπως και στο Κατά Ματθαίον 5:45). Το κάλεσμα αγκαλιάζει τόσο ανθρώπους με βαρύ αμαρτωλό παρελθόν (Κατά Ματθαίον 21:31, Α' Κορινθίους 6:11) όσο και καλούς ανθρώπους των εθνών που έπρατταν εκ φύσεως τα του Νόμου (Προς Ρωμαίους 2:14, Πράξεις 10:35), με διπλή δικλίδα: κανένα αμαρτωλό παρελθόν δεν αποκλείει κανέναν από τη δωρεάν κλήση (22:10), αλλά και καμία ανθρώπινη καλοσύνη δεν αρκεί χωρίς το δωρεάν «ἔνδυμα γάμου» της δικαιοσύνης του Χριστού (Κατά Ματθαίον 22:11-14, Αποκάλυψις 19:8).

13. 13ο Θεώρημα — Δεύτερος (Εσχατολογικός) Ορίζοντας στην Κοινή Ανάσταση Κρίσεως: Η «ἡμέρα κρίσεως» του Κατά Ματθαίον 10:15 δεν εξαντλήθηκε το 70 μ.Χ., διότι ο Ιησούς την ορίζει ρητά ως μελλοντική κοινή Ανάσταση νεκρών (Κατά Ματθαίον 12:41-42, Κατά Ιωάννην 5:28-29), στην οποία οι κάτοικοι του Ισραήλ ανίστανται μαζί με τους κατοίκους των Σοδόμων και διέρχονται βαθύτερη θεραπευτική εντροπή μετανοίας (Ιεζεκιήλ 16:52, 62-63).

14. 14ο Θεώρημα — Αναίρεση των Δύο Ακροτήτων και Κοινή Αποκατάσταση: Ο μελλοντικός χρόνος «ἀνεκτότερον ἔσται» (θα είναι πιο υποφερτό) για τα Σόδομα, δύο χιλιάδες χρόνια μετά τον ιστορικό τους θάνατο, αποδεικνύει μαθηματικά ότι ούτε εκμηδενίστηκαν χωρίς ανάσταση ούτε βασανίζονται ατελεύτητα (Κατά Ματθαίον 11:23), και οδηγεί μετά το ορισμένο χρονικό όριο («ἄχρι οὗ» και «ἕως ἄν») στην τελική αποκατάσταση τόσο των Σοδόμων όσο και της Σαμάρειας και της Ιερουσαλήμ (Ιεζεκιήλ 16:55, Κατά Ματθαίον 23:39, Προς Ρωμαίους 11:25-26, 32).

Το Τελικό Συμπέρασμα με Μία Ματιά

Όταν αφαιρέσουμε τις μεταγενέστερες ανθρώπινες προσθήκες και αφήσουμε το αρχαίο ελληνικό κείμενο να μιλήσει μέσα στο πλήρες συγκείμενό του, το Κατά Ματθαίον 10:15 και το Κατά Ματθαίον 22:3-10 μετατρέπονται από φόβητρο σε μνημείο της δικαιοσύνης, της μακροθυμίας και της σοφίας του Θεού:

• Δεν μιλάει για «τιμωρία» (0 εμφανίσεις — ούτε συγχέει τη διορθωτική αρχαία «κόλασιν» που γίνεται «τοῦ πάσχοντος ἕνεκα» με την ανταποδοτική «τιμωρίαν», Αριστοτέλης, Ρητορική 1369β) και δεν καταδικάζει τον κόσμο, τα Έθνη ή όσους δεν άκουσαν ποτέ το Ευαγγέλιο — αντίθετα αποδεικνύει ότι τα αρχαία Σόδομα, επειδή έζησαν περισσότερα από 430 έτη πριν δοθεί ο Νόμος του Μωυσή («μὴ ὄντος νόμου», Προς Ρωμαίους 5:13-14) και χωρίς να δουν τις δυνάμεις του Χριστού (Κατά Ματθαίον 11:23), θα τύχουν ελαφρύτερης και υποφερτότερης («ἀνεκτότερον») παιδαγωγικής κρίσης («κολαζομένους», Β' Πέτρου 2:9).

• Εξηγεί με μαθηματική ακρίβεια την αντιστοιχία των Δούλων του Θεού, την ιστορική κρίση του 70 μ.Χ., τη θυσία του Χριστού «ἔξω τῆς πύλης», το άνοιγμα των οδών σε «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» και τη μελλοντική θεραπεία στην Ανάσταση: όπως στα προ-Μωσαϊκά Σόδομα στάλθηκαν οι άγγελοι και ο «παῖς» Λωτ (Γένεσις 19:1-19), έτσι στην υπό Νόμον Ιουδαία ήλθε ο ίδιος ο Χριστός «μορφὴν δούλου λαβών» (Προς Φιλιππησίους 2:7, Ησαΐας 49:5) — προσφέροντας τη λυτρωτική θυσία περί αμαρτίας «ἔξω τῆς πύλης» (Προς Εβραίους 13:11-14) — και επί 40 έτη μετά το «τεθυμένα» (Κατά Ματθαίον 22:4) κάλεσαν οι απόστολοι· η πτώση της επίγειας πόλης το 70 μ.Χ. (Κατά Ματθαίον 22:7 «ἐνέπρησεν», Δευτερονόμιον 13:16-17 (Ο'), Β' Παραλειπομένων 36:19) ήρε το αποκλειστικό τείχος και άνοιξε τις «διέξοδοι τῶν ὁδῶν» σε «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» (Κατά Ματθαίον 22:8-10 = 5:45), ενώ στη μελλοντική Ανάσταση της Κρίσεως (Κατά Ματθαίον 12:41-42), χωρίς καμία δεύτερη θανατική ποινή πέρα από τον φυσικό θάνατο (Προς Ρωμαίους 6:7), τόσο τα Σόδομα όσο και ο Ισραήλ οδηγούνται στην κοινή αποκατάσταση: «καὶ ἡ ἀδελφή σου Σόδομα καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς ἀποκατασταθήσονται καθὼς ἦσαν ἀπʼ ἀρχῆς... καὶ σὺ καὶ αἱ θυγατέρες σου ἀποκατασταθήσεσθε καθὼς ἀπʼ ἀρχῆς ἦτε» (Ιεζεκιήλ 16:55)!

9. Ταυτότητα Έρευνας και Πηγή: Από το Βιβλίο «Το Σχέδιο του Θεού και η Αποκατάσταση των Πάντων»

Το παρόν άρθρο αποτελεί εξειδικευμένη δημοσίευση από την αλγοριθμική, κειμενοκριτική και λογική έρευνα του βιβλίου:

• Πλήρης Τίτλος Έργου: ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ — Πώς η Μαθηματική Λογική και τα Αρχαία Ελληνικά Χειρόγραφα Απαντούν στο Μεγαλύτερο Ερώτημα της Ανθρωπότητας

• Κύριος Ερευνητής, Δημιουργός του Υπολογιστικού Συστήματος NoBias & Μεθοδολογικός Ελεγκτής των Αλγοριθμικών Εξαγωγών: Ηλίας Δ. Καπετανάκης (ανεξάρτητος ερευνητής των πρωτογενών βιβλικών χειρογράφων, προγραμματιστής και δημιουργός της ερευνητικής εφαρμογής κειμενοκριτικής και αλγοριθμικής ανάλυσης NoBias — nobias.gr). Στην αρχιτεκτονική του έργου, η εξαντλητική σάρωση των αρχαίων χειρογράφων, η γραμματική-συντακτική χαρτογράφηση και η επίλυση των συνδυαστικών μοντέλων εκτελούνται αυτοματοποιημένα από τον υπολογιστικό αλγόριθμο επί των 91 πινάκων της βάσης δεδομένων NoBias, ενώ ο ερευνητής ασκεί τον αυστηρό μεθοδολογικό και φιλολογικό έλεγχο επί των αλγοριθμικών εξαγωγών, ώστε κάθε πόρισμα να αποδεικνύεται αποκλειστικά από τα πρωτογενή κειμενικά δεδομένα χωρίς ανθρώπινες προκαταλήψεις ή αυθαίρετες ερμηνείες.

• Εκδοτική Ταυτότητα & Ελεύθερη Διάθεση: Εκδόσεις Αμερόληπτης Κειμενικής Έρευνας — NoBias.gr (nobias.gr, επικοινωνία: [email protected]). Τόσο η ερευνητική εφαρμογή NoBias όσο και το βιβλίο διατίθενται εντελώς δωρεάν και αφιλοκερδώς σε κάθε ειλικρινή ερευνητή της αλήθειας.

• Πρωτογενείς Κειμενοκριτικές Πηγές Χειρογράφων: Η έρευνα πραγματοποιήθηκε επί του πρωτότυπου αρχαίου ελληνικού κειμένου της Καινής Διαθήκης μέσω της βάσης δεδομένων του NoBias, η οποία αντλεί δεδομένα από το Ινστιτούτο Κειμενικής Έρευνας της Καινής Διαθήκης (INTF) στο Μύνστερ της Γερμανίας, αξιοποιώντας τους αρχαιότερους παπύρους (2ου–3ου αι. μ.Χ.) και τους μεγαλογράμματους κώδικες σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις κριτικές εκδόσεις NA29, ECM και SBL / Aland 29, σε συνδυασμό με τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') και την αντιπαραβολή προς το αρχαίο εβραϊκό Μασοριτικό Κείμενο.

• Αλγοριθμική Λυδία Λίθος & Εύρος Επαλήθευσης: Εφαρμόζονται οι αυστηροί κανόνες μαθηματικής λογικής, αιτιακών μοντέλων και υπολογιστικής γλωσσολογίας του συστήματος NoBias (με πλήρη αποκλεισμό κάθε μεταγενέστερου δογματικού όρου μετά το 325 μ.Χ.) πάνω σε 515 μοναδικές βιβλικές περικοπές (1.346 διακειμενικές αναφορές και 132 μορφοσυντακτικά κατηγορήματα επαληθευμένα επί της βάσης δεδομένων στην Έκδοση 2.22), συνθέτοντας χωρίς καμία αντίφαση και τις 62 θεμελιώδεις περικοπές του Σχεδίου Σωτηρίας, επιλύοντας εξαντλητικά και τα 25 φαινομενικά αντικρουόμενα εδάφια της Αγίας Γραφής και ελέγχοντας τον Πίνακα Εκδοχών για 36 κρίσιμα εδάφια της Καινής Διαθήκης.

• Οριοθέτηση Ερευνητικού Πεδίου: Το πείραμα και το βιβλίο ερευνούν αποκλειστικά το Σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία, την παιδαγωγική κρίση και την τελική αποκατάσταση της ανθρωπότητας — ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους που αποθνήσκει στον Αδάμ και ζωοποιείται στον Χριστό (Α' Κορινθίους 15:22, Προς Ρωμαίους 5:18-19, δεδομένου ότι ο Χριστός «οὐ γὰρ δήπου ἀγγέλων ἐπιλαμβάνεται ἀλλὰ σπέρματος Ἀβραὰμ ἐπιλαμβάνεται», Προς Εβραίους 2:16).